Laudanum

Meer en meer nam ze haar toevlucht tot laudanum, een opiumderivaat dat ze al een tijdje nam voor allerlei psychosomatische kwaaltjes en dat als luxemedicijn in de betere klassen werd gebruikt.

Zijn laudanum bevatte onder meer saffraan, kaneel, kruidnagel en sherry.

Toen ze in 1862 net opnieuw zwanger bleek pleegde ze zelfmoord door een overdosis laudanum.

Uiteindelijk bleek dat de werking van laudanum enkel en alleen toe te schrijven was aan de papaver-alkaloïden, zodat de ingrediënten beperkt konden worden tot opium en een oplosmiddel met een hoge concentratie alcohol.

Bij een oud flesje Laudanum, een drankje van alcohol en opium.

Deze geur behoort aan de bosachtig-zoete-leerachtige geurfamilie, met sterke topnoten vol mirte uit Esterel en muskaatsalie, vermengd met een hart van patchouli en sandel uit Mysore op een fond van cistus laudanum met honingachtige noten.

In 1997 werd het eerste album uitgegeven, "Laudanum".

Laudanum en alcohol waren de toenmalige verdovingsmiddelen.

Om deze ontsnapping mogelijk te maken, dienen ze de gevangenisdirecteur een dosis laudanum toe die echter te sterk blijkt, waardoor de directeur in levensgevaar komt.

Tegen het midden van de 20 e eeuw bestond voor elke toepassing van laudanum inmiddels een ander voorkeurmiddel.