Laurazië

Dit paleocontinent wordt ook wel "Old Red Sandstone continent" genoemd, en om verwarring te vermijden met het latere Laurazië ook wel Proto-Laurazië.

Eerst in twee delen: Laurazië en Gondwana, waar Zuid-Amerika nog een tijdje deel van bleef uitmaken.

Nederland lag op de zuidoostkant van Laurazië, op ongeveer veertig graden noorderbreedte en dreef verder naar het noorden.

Al deze continenten bewogen langzaam naar het noorden waar ze zich uiteindelijk in de loop van het Mesozoïcum bij Laurazië (destijds het noordelijke deel van Pangea) zouden voegen.

In het Vroeg Carboon vond gebergtevorming zuidelijker plaats ( dekbladen zijn bijvoorbeeld in het Centraal Massief en Armoricaans Massief te vinden) als gevolg van de subductie van Gondwana onder Laurazië.

In Laurazië (het noordelijk deel van Pangea) groeiden vooral coniferen.

Noord- en Zuid-Amerika bleven echter aan elkaar zitten, eerst opende de Tethysoceaan tussen Afrika en Laurazië verder.

Wat daarvoor Cimmeria was vormt sindsdien de zuidelijke rand van Laurazië (later Azië).

De rift ontwikkelde zich verder westwaarts zodat rond 250 miljoen jaar geleden Pangea in twee delen (Laurazië in het noorden en Gondwana in het zuiden) begon te splitsen.

Doordat verder naar het oosten twee andere kleine continenten, die zich tegenwoordig in China bevinden, op Laurazië botsten was rond 150 Ma de gehele Paleo-Tethys verdwenen.

Een andere groep, de Goniopholididae, leefde in zeeën en meren op het toenmalige continent Laurazië in Noord-Amerika, Europa en Azië.

Men had algemeen aangenomen dat deze klade zich vanuit Laurazië tot in Afrika verspreidde, en van Afrika tot in Zuid-Amerika.

Stanley 1999, p. 455 Door het openen van de Tethysoceaan werd Pangea eerst in tweeën gedeeld, het noordelijke blok wordt Laurazië genoemd, het zuidelijke (weer) Gondwana.

Tijdens de Hercynische orogenese kwam vanuit het zuiden het paleocontinent Gondwana (met daarbij onder andere Zuid- Frankrijk en Duitsland), dat tegen Laurazië opbotste.