Layard in een zin

Al met al ontstond in de publieke beeldvorming een beeld van Layard waarin hij een soort container werd voor alle persoonskenmerken die men in Victoriaans Engeland prijzenswaardig vond.

Archeologische techniek stond in deze periode nog in de kinderschoenen, dus groef Layard, net als zijn collega’s, tot hij een muur tegenkwam.

Bovendien benadrukt Layard zijn Engelsheid (en dus zijn christelijke geloof) in veel passages, waardoor hij nog meer een voorbeeld- en vertegenwoordigende functie krijgt.

Daarnaast is het opvallend dat Petrie en Layard veel schrijven over momenten dat ze ziek waren.

Dat is ook niet verwonderlijk: ze dient als contrast tegenover de kennis van Layard, Petrie en Wheeler.

Dit veranderde in 1877 toen Layard, inmiddels een belangrijk diplomaat, de Britse ambassadeur werd in Constantinopel (Istanbul).

Dit werd A popular account of the discoveries at Nineveh (1851), dat eigenlijk alleen het reisverhaal van Layard bevat en ook razendsnel verkocht.

Drie jaar later keerde Layard terug om enkele ‘mounds’, heuvels die overblijfselen waren van Babylonische en Assyrische steden als Nineveh en Nimrud, op te graven in de buurt van Mosul.

Hierin kwam Layard over als heldhaftige reiziger en archeoloog die altijd al een fascinatie had voor Oosterse antieke overblijfselen, voordat hij als radicaal politicus en diplomaat voorvechter van de rechten van arbeiders werd.

In 1833 had Layard zijn school voltooid.

In september 1849 vertrok Layard, vergezeld door Rassam, weer naar Mosul.

Layard reisde met een metgezel en samen had het tweetal besloten niet de gebruikelijke route, over zee via Kaap de Goede Hoop, naar Ceylon te nemen, maar om over land te reizen.

Layard zoekt de oorsprong hiervan onder andere in zijn fascinatie met 1001 Nacht, Petrie verwijst naar vele heroïsche familieleden en Wheeler vindt het bij zijn vader.

Na een tijdje trokken zijn ouders ook weer naar Groot-Brittannië, maar toen de astma van zijn vader weer verslechterde ging de achtjarige Layard toch weer met zijn ouders mee, ditmaal naar Moulins in Frankrijk.

Rassam klaagde hem aan vanwege smaad en won, mede gesteund door prominente archeologen, zoals Layard.

Tijdens zijn achttien maanden durende contract stelde Rassam in eerste instantie een aantal vondsten die Layard nog had gedaan veilig.

Tot slot valt het op dat de trainingsfase van de verhaalstructuur ontbreekt bij Layard en Petrie.

Uiteindelijk verscheen zijn Autobiography postuum in 1903, aangevuld met brieven vanaf de plek waar Layard gestopt was met schrijven.

Voor het archeologische imago dat Layard zich aanmat zijn, zoals later zal blijken, echter ook de hoofdstukken over zijn vroege (‘pre-archeologische’) leven van belang.

Zo noemt Layard nergens de technieken die hij gebruikte in de opgraving.