Leadzang

Om de beurt nemen de leden van Steam Power de leadzang voor hun rekening en iedereen heeft meegeschreven aan de stukken.

Trio Son Cubano bestaat uit Delia Gonzalez (leadzang en handpercussie), Jesus Hernandez (gitaar en zang) en Leticia Bal (percussie en zang).

Bij Jefferson Airplane nam Kantner de leadzang op zich en kwam de achtergrondzang van zijn bandgenoten.

De band bestaat nu uit Bert Koops (leadzang en gitaar), William Bossong (basgitaar), Arnold Kuik (gitaar) en Dennis Hendriks (drum).

De drie speelden ook kort onder de naam The Fiendish Minstrels, met de leadzang van Easter, evenals een selectie van Let's Active-melodieën in het repertoire.

Hagopean verliet de band na ongeveer een jaar en werd vervangen door Les Emmerson, die de eerste songwriter zou worden, terwijl Bell en Emmerson de leadzang samen verdeelden.

Hodgson en Rick Davies afzonderlijk met zingende leadzang op hun eigen composities.

Hoewel de plaat onder de naam The Crystals werd uitgebracht, is het niet duidelijk of The Crystals, Darlene Love of een andere zangeres de leadzang verzorgde.

In 1970 verscheen de lp 1970 – Rock & Roll Revolution, waarvoor Mary Aiese nog bij enkele tracks de leadzang had opgenomen.

In het nummer zong Alston leadzang.

In tegenstelling tot eerdere albums, waarop Ocasek en Orr allebei zongen, neemt Ocasek op alle liedjes de leadzang voor zijn rekening.

Minutes to Midnight is het eerste album met nummers waarop Shinoda de leadzang volledig voor zijn rekening neemt, in plaats van de rapvocalen waar hij om bekendstaat.

Ze deed ook leadzang en speelde op Thinking Tonight of my Blue Eyes en Wildwood Flower.

Zijn echtgenote Astrid "La Sorpesa Holandesa" Pulles nam de leadzang voor haar rekening.

John Roan zette voor de leadzang gewillig een stap opzij (zoals hij dat eerder bij voorbeeld al deed in Melvin, waar Shaun Smith zong).

De leadzang, de backingvocals, de gitaarsound, het bas- en drumwerk, alles klink zoals we dat kennen van de liveconcerten en LP's: zuiver, kraakhelder, energiek en opwindend.

Blue legde zich toe op leadzang en vond manieren om met niets anders dan zijn akoestische gitaar heel veel liedjes in heel veel verschillende stijlen neer te zetten.

De leadzang is wat pover maar de backing vocal group is sterk en vooral de sound is goed.

Hey There Delilah (Plain White T’s) is een aardige stomper met in de verte soms, qua leadzang, wat denkend aan Paul Anka.

Met de klassieke bezetting van leadzang, gitaar, bas, toetsen en drum weten deze jongeren de juiste snaar te raken.