Legbuis

Simpelweg omdat de mannetjes in beginsel al niet over zo’n legbuis beschikten.

De eieren komen uit het lichaam via de genitale opening waardoor de functie van de legbuis overbodig is geworden.

De prooi wordt aan de binnenzijde voorzien van een ei dat met de lange legbuis wordt afgezet waarna de larve van de wesp de cicade (of het ei of de nimf) van binnenuit opeet.

Deze iets gekromde en zijdelings afgeplatte legbuis, vandaar de naam sabelsprinkhaan, wordt onterecht nog weleens aangezien voor een angel, maar geen enkele sabelsprinkhaan kan ermee steken.

Het vrouwtje heeft een vrij lange, sabelvormige legbuis die iets naar boven gekromd is.

Veel spinnendoders kunnen echter zowel eieren afzetten als een steek toebrengen met de legbuis.

Daarnaast hebben vrouwtjes een legbuis.

Sabelsprinkhanen hebben hun naam te danken aan de sabelachtige legbuis van de vrouwtjes.

De legbuis heeft bij deze soort een verdikking aan het uiteinde.

Een vrouwelijke langpootmug met een angel-achige legbuis.

Hun legbuis lijkt op een zaagje.

De legbuis van de vrouwtjes is kort en naar boven gekromd.

De vrouwtjes sporen de larve op en steken hun legbuis dwars door het substraat om een eitje in de larve af te zetten.

Het vrouwtje heeft in het midden ook een legbuis voor de eiafzet die donkerbruin tot zwart van kleur is.

Na de paring gebruikt het vrouwtje haar lange ovipositor of legbuis om haar eitjes af te zetten in spleten in de bast van bomen.

Omdat deze is ontstaan uit de legbuis hebben alleen vrouwelijke exemplaren een angel, maar de zo massaal voorkomende werksters zijn altijd vrouwtjes.

Sommige sluipwespen hebben een extreem lange legbuis.

Spinnendoders hebben nooit een vergrote uitwendige legbuis of ovipositor zoals veel sluipwespen.

Wel is bij vrouwtjes de legbuis te zien; het belangrijkste zichtbare verschil tussen de seksen.

De geelgerande watertor gebruikt de legbuis of ovipositor om een gaatje te boren in de stengel van een waterplant.