Legeringselementen

Om de mechanische eigenschappen van het staal te beïnvloeden worden legeringselementen toegevoegd, waaruit het staal voor 1,5 tot ruim 12 procent kan bestaan.

Andere legeringselementen zijn in gietstaal niet aanwezig.

Een legering is slechts zinvol als ze betere eigenschappen heeft dan de twee afzonderlijke legeringselementen.

Bij het zachtsolderen is men niet zo afhankelijk van de aluminiumsoort, en is een proefje vooraf overbodig, alhoewel aluminium met veel legeringselementen praktisch niet te zachtsolderen zijn.

De bewust toegevoegde metalen of niet-metalen zijn de legeringselementen.

Nagenoeg alle soorten roestvast staal bevatten naast chroom andere legeringselementen, bijvoorbeeld kobalt, molybdeen, nikkel en titaan.

Voor het produceren van staallegeringen worden legeringselementen als wolfram, vanadium en molybdeen aan het bad toegevoegd, voor het smelten hiervan is een hoge temperatuur vereist.

Bij trage afkoeling ontstaat perliet (een samenstelling bestaande uit ferriet en cementiet ) boven 600°C en bainiet met legeringselementen onder 400°C.

Ongelegeerd staal Onder ongelegeerd staal valt het staal dat maximaal 1,5% aan legeringselementen (exclusief koolstof (C)) bevat.

Verschillende staalsoorten met hoge concentraties van deze legeringselementen gedragen zich als precipitaathardende legeringen, waarbij juist het tegenovergestelde effect optreedt als gewoonlijk bij afschrikken en temperen.

In de smelt is het basismateriaal gesmolten en zijn ook de nodige toevoegingen of legeringselementen toegevoegd en gemengd.

Verder kan de bekleding extra legeringselementen bevatten, ijzerpoeder om het rendement van de las te verhogen en gemakkelijk te ioniseren stoffen zodat de boog stabieler wordt.