Leliaards

De terugkeer van de gehate leliaards ‒ een soort collaborateurs ‒ ging op diverse plaatsen gepaard met bloedige afrekeningen en moordaanslagen.

Als gevolg daarvan werden de Fransgezinde leliaards uit de stad gezet.

De leliaards werden uit de meeste Vlaamse steden verjaagd.

De leliaards probeerden zich nog te verschansen door de toegangspoorten tot het plein te blokkeren, maar werden al snel uiteengeranseld.

De nachtmerrie voor Van Gistel en de andere leliaards werd compleet toen bleek dat de ambachten van het plan op de hoogte waren.

Huilend gingen de leliaards op hun knieën zitten, hun handen vroom in de bidhouding.

Slechts enkele leliaards konden van een gewisse dood worden gered, na tussenkomst van Jan Heem.

Hij onderkende de tegenstellingen niet die bestonden tussen de aanhangers van de graaf ( Liebaards ) en die van de koning ( leliaards ), maar binnen de steden ook tussen de patriciërs die het bestuur in handen hadden, en het gewone volk.

In 1300 was het Franse geduld op en Filips de Schone liet Vlaanderen bezetten en annexeren met hulp van Fransgezinde stadsbesturen ( leliaards ).

Door de latere benaming "Klauwaards" te gebruiken, werd het onderscheid met "Leliaards" duidelijker en naamverwarring kleiner.