Leningradfront

Daarna landden eenheden van het Leningradfront op de Baltische Eilanden.

De vijftiende begonnen de artilleriebeschietingen door het Leningradfront vanaf de Poelkovoheuvels.

Gedurende de rest van het jaar ondernamen het Leningradfront en het Volkhovfront verschillende pogingen om de corridor naar het zuiden uit te breiden, met weinig resultaat en ten koste van zware verliezen.

Het Leningradfront ondernam verschillende pogingen om de blokkade van de stad te breken.

Op 15 oktober 1941 staakte het Leningradfront de aanval.

Einde van het beleg Op 14 januari 1944 lanceerden het Leningradfront en het Volkhovfront het Leningrad-Novgorod offensief.

Na de doorbraak bij Narva verdreef het Leningradfront de Duitse legergroep Noord uit Estland en op 22 september 1944 viel Tallin in handen van de Sovjets.

Op 18 april 1944 werden vier legers van de zuidvleugel van het Leningradfront omgevormd tot een zelfstandig front, namelijk het 3de Baltische front.

Terwijl het Leningradfront verantwoordelijk werd voor de verdediging van de stad, moest het Karelische Front het gebied ten noorden van het Ladogameer verdedigen.

Tijdens het Leningrad-Novgorod offensief verdreven de legers van het Leningradfront en het Volkhovfront het Duitse 18de leger uit zijn stellingen rond de belegerde stad.

Daarna werden vier divisies van het 11e leger naar het Leningradfront gestuurd met opdracht de stad in te nemen.

Deze aanval moest worden gesteund door het Noordwestelijk Front, dat Novgorod moest heroveren, en het Leningradfront dat de blokkade moest openbreken.

Het Leningradfront probeerde vruchteloos de Duitse verdediging bij Narva te doorbreken, maar de Duitse verdediging hield stand tegen de overmacht.