Levantijnse

Levantijnse Zee De Levantijnse Zee is de benaming voor het oostelijke deel van de Middellandse Zee (ten oosten van 24° OL ).

Dat was de enige stad aan de Levantijnse kust die niet alleen dicht bij de cederwouden lag, maar ook een rivier had waarover gekapte bomen redelijk eenvoudig naar de kust konden worden getransporteerd.

Wacht je te lang dat is de straat (met gemeentelijke subsidie; zie 010) een Levantijnse bazar geworden.

Samen met Griekenland, Cyprus, Italië en Israël heeft Frankrijk een front tegen Turkije gevormd met de aanleg van de aardgasleiding door het Levantijnse bekken.

Er zijn 2 types galbanum, namelijk "Levantijnse of zachte galbanum" en "Perzische of harde galbanum".

In tegenstelling tot de meeste adders, die snel bijten en weer terugtrekken, is de Levantijnse adder vasthoudender.

De mediterrane keukens presenteren een variëteit aan lichte versnaperingen; de Spaanse tapasbar, de Griekse ouzeria en de Levantijnse mezzeria hebben zich in onze eetcultuur genesteld.

De Levantijnse adder komt in Europa alleen voor op het Griekse eiland Milos en enkele kleinere eilanden eromheen en in zuidelijk Rusland, en verder in noordelijk Afrika tot in Centraal-Azië.

Encyclopedia of the Ottoman Empire, 421. Door de economische ontwikkelingen in de 18e eeuw kwamen twee groepen van Levantijnse handelaars op.

Ook is er een zeker Levantijnse invloed waarneembaar.

De Levantijnse adder (Macrovipera lebetina) is een ongeveer 150 centimeter lange slang uit de familie adders (Viperidae).

Vaak vertrokken zij naar Frankrijk; binnen de Levantijnse gemeenschap was Frans de spreektaal tot ver in de 20e eeuw.