Liberalen

De Vrije Liberalen bleven zichzelf eenvoudig liberalen of eventueel gematigd liberalen noemen.

Overigens stapten de liberalen, die vonden dat ze te weinig aan bod kwamen, al snel weer uit de PvdA om in 1948 met andere liberalen de Volkspartij voor Vrijheid en (VVD) op te richten.

Na een intern manoeuvre is het Willem-Frederik Schiltz (Open Vld), de fractieleider van de liberalen in het Vlaams Parlement, die in het stadsbestuur zou bijkomen voor de liberalen.

Dat de liberalen de kandidatuur van Khattabi mogelijk mee afvoerden, vergroot de afstand tussen liberalen en groenen.

Dit wezen de sociaal-liberalen net zo zeer af als hun klassieke geestverwanten en alle liberalen bleven overtuigd van het recht op (particulier) bezit.

Maar een broodnodige toenadering of ontwapening tussen de liberalen en de N-VA zit er voorlopig niet in: de Franstalige liberalen laten vooral aan de PS weten dat ze klaar zijn voor Vivaldi.

Als burgemeester evolueerde hij binnen de gematigde groep van de liberalen en had het stevig aan de stok met de radicale liberalen.

De cartisten, conservatief-liberalen, hielden vast aan het charta van Peter IV, terwijl de setembristen, radicaal-liberalen, de grondwet van de liberale revolutie van 1821 in gebruik wilden nemen.

De eerste drie regeringen steunden op een meerderheid van katholieken en liberalen, de regering-Van Zeeland II op een meerderheid van katholieken, liberalen en socialisten.

Deze liberalen gebruikten een blauw-witte vlag en tot 1910 voerde Portugal dankzij de overwinning van de Liberalen een blauw-witte nationale vlag.

Nadat de katholieke conservatieven bij de vorige verkiezingen in 1857 voor het eerst groter werden dan de gematigde liberalen, komen zij nu opnieuw achter de liberalen op de derde plaats met 16 zetels, met een verlies van 5 zetels.

Nadat de liberalen in 1996 aan de macht komen blijven ze belangrijk om de coalitie van liberalen en Nationals aan een meerderheid in de Senaat te helpen.

Volgens analisten waren er twee mogelijke coalities: een zogeheten paars-gele regering met de Vlaams-nationalistische N-VA, socialisten en liberalen en een paars-groene regering met socialisten, liberalen en groenen, beiden eventueel aangevuld met CD&V.

De Franstalige liberalen (MR) van Michel wilden daarna een doorstart maken met de andere coalitiepartners, de Vlaamse liberalen van Open VLD en de christendemocraten van CD&V.

Thierry had een heleboel van die verloren liberalen kunnen opzuigen, maar Thierry trekt teveel nationalisten (laat ik ze zo maar noemen) van de PVV-hoek, en daar voelen D66 liberalen zich niet senang bij.

De liberalen gaan eindelijk liberalen en gaan door de pomp qua regulering van de wietteelt.

De meeste reële en mogelijke optie voor een volgende regering is Rutte 3 een coalitie van rechts liberalen, links liberalen en christenen.

Er zijn linkse liberalen en linkse communitaristen (ongeveer, Groen Links respectievelijk SP), en rechtse liberalen en rechtse communitaristen (ongeveer, VVD respectievelijk Wilders).

De VVD is een partij van „klassiek-liberalen én sociaal-liberalen”, zei Rutte ook.

De liberalen en de socialisten dansen samen op dezelfde muziek oftewel, "de derde weg", Liberalen ideeën verkopen om socialistische doeleinden de bereiken.