Lichtkracht

Een supernova heeft een lichtkracht die wel zo'n vier miljard keer groter is dan de lichtkracht van de zon.

De verticale as bevat de absolute (werkelijke) hoeveelheid energie die de ster uitstraalt, steeds in een logaritmische eenheid (absolute magnitude of logaritme van de lichtkracht, met de lichtkracht van de zon (3,85 × 10 26 J/s) als eenheid).

Als blauwe subreus heeft Regulus A 288 keer de lichtkracht van de zon, maar de totale lichtkracht is nog 240 keer groter in ultraviolet licht.

B en lichtkracht klasse V (Romeinse vijf).

Daardoor kan een periode-lichtkracht-relatie (zoals bij de Cepheïden) afgeleid worden.

De grote energieproductie die hiermee gepaard gaat doet de lichtkracht van de ster stijgen, en doet de buitenlagen enorm uitzetten.

De periode van RR Lyrae sterren hangt af van hun massa, lichtkracht en temperatuur.

De reden voor de uniforme waarde op het toppunt van lichtkracht is de geproduceerde hoeveelheid nikkel-56 in witte dwergen, wanneer ze vlak voor het bereiken van de Chandrasekhar-massa exploderen.

De sterren van de rode reuzentak zijn verreweg het meest voorkomend in de reuzenster klasse vanwege de middelmatige massa, relatief lange levensduur en bijbehorende lichtkracht.

De trage opbouw van lichtkracht zou dan komen door de tragere vorming van ionisatie voor de frontgolf van de uitbarsting.

Deze puls zal de ster uiteindelijk tijdelijk doen uitzetten en laten toenemen in lichtkracht.

Dit gat ligt op de instabiliteitsstrip, wat betekent dat de meeste van deze sterren variabel zijn, dus een verandering vertonen in lichtkracht.

Dit veroorzaakt een verlengde vertraging in de afname van lichtkracht na de initiële piek in de supernova.

Een hete ster uit de hoofdreeks met grote lichtkracht wordt ook weleens reus genoemd, echter is de correcte benaming voor elke hoofdreeksster een dwergster, hoe groot en fel deze ook mag zijn.

Het kernfusieproces van helium begint in de kern voordat deze ontaard raakt en de sterren ontwikkelen soepeltjes tot rode reuzenster zonder een sterke toename van lichtkracht.

Hierbij zal de temperatuur toenemen, de kernfusie in de waterstofschil neemt dan ook toe, de buitenste lagen worden sterk convectief en de lichtkracht neemt toe, bij dezelfde oppervlaktetemperatuur.

Hieruit valt ook af te leiden dat voor een bepaalde lichtkracht de rode superreus een stuk groter van formaat zal zijn dan een blauwe.

Hieruit volgt een logaritmisch verband tussen de temperatuur en de lichtkracht van verscheidene sterren.

In meer detail hangt de verdeling FR-I/FR-II af van de eigenschappen van het centrale sterrenstelsel: de overgang van FR-I naar FR-II is voor meer massieve stelsels bij een grotere lichtkracht.

Onder invloed van de zwaartekracht zal waarachtig de temperatuur en lichtkracht van de ster enkele miljoenen jaren toenemen, tot er voldoende hitte bereikt wordt om kernfusie te starten in de waterstofschil.