Ligaturen

Het glagolitisch naast het cyrillisch Schrijfconventies Ligaturen In het glagolitische alfabet worden sommige klanken weergegeven door ligaturen : twee of meer afzonderlijke letters die gecombineerd worden tot één nieuw symbool.

Gebruik van ligaturen Bij boekdruk worden ligaturen nog altijd gebruikt uit technische noodzaak, omdat overhangende loden letters anders tegen elkaar gedrukt worden en bij het inklemmen beschadigd raken.

Een ander gebruikte vorm van ligaturen is ter versiering.

Er werden echter wel nieuwe ligaturen geïntroduceerd, voornamelijk combinaties van de f en de lange s, ſ met een opvolgende letter.

Het glagolitisch kon door zijn vorm gemakkelijk ligaturen maken.

Het notatiesysteem werd in het algemeen een stuk eenvoudiger, hoewel er nog steeds ligaturen gebruikt werden die hun oorsprong nog in het neumensysteem hadden.

In de Duitse taal mogen ligaturen niet gebruikt worden bij woordsamenstellingen, dus Auflage komt niet in aanmerking voor een vervangende fl, terwijl erfinden wel een fi zou kunnen krijgen.

Ook in het Latijnse schrift komen ligaturen voor, zoals æ en œ.

Pas handmatige ligaturen toe.

Het laatste paar ligaturen ฦ (lú) en ฦๅ (luu) wordt niet meer gebruikt.

Ligaturen ontstonden op natuurlijke wijze in handschriften, en bleven in gebruik toen er met loden letter gedrukt werd.

Ligaturen werden in het Beneventaanse schrift veel meer gebruikt dan in de andere regionale schriften, ze maakten deel uit van het alfabet dat de scribent ter beschikking stond.

Œ en œ zijn Franse ligaturen en Ÿ is benodigd in Franse tekst met hoofdletters.

Voor lopende tekst vergemakkelijkt het gebruik van zulk soort ligaturen het lezen doorgaans niet, maar als versiering worden ze vaak mooi gevonden.

Weliswaar met toevoeging van "ct" en "st" ligaturen die niet in het origineel worden aangetroffen.

Zie Ligaturen in HTML Meestal worden combinaties van letters en accenten zoals de Ä, niet als ligatuur beschouwd, alhoewel zulke combinaties in sommige talen wel een aparte positie in het alfabet innemen.

De afbeelding toont vier ligaturen en twee losse letters: co-n-ci-ta-tu-r.

De ligaturen æ en œ worden hetzelfde uitgesproken als de moderne Duitse klinkers ä en ö. Een s voor een medeklinker wordt scherp uitgesproken, behalve in de clusters sch en sc.

Gutenbergs boeken hebben een evenwichtige bladspiegel, die in de eerste plaats te danken is aan de ruime witmarges rond de teksten, en ook aan het zorgvuldig uitkiezen van ligaturen en afkortingen.

Het resultaat was een werkpaard zoals FF Scala, met kleinkapitalen in alle gewichten, vier verschillende soorten cijfers en ligaturen.