Ligatuur

De klarinettist zet de boventanden op het mondstuk en de onderlip, die over de ondertanden naar binnen wordt gehouden, tegen het riet dat tegen het mondstuk aan gebonden of geklemd is met een rietbinder (ook wel ligatuur genoemd).

De lettercombinaties ae in bijvoorbeeld het Latijn en oe in het Frans worden alleen volledig gekapitaliseerd wanneer ze als ligatuur geschreven worden: Æneas, maar Aeneas; Œil, maar Oeil.

Deze ligatuur is al in het handschrift ontstaan en is later in de drukkunst overgenomen.

Ook voor het Arabische woord voor God, Allah, is een speciale ligatuur: ﷲ.

Ook deze steen bevat een ligatuur: ‘&’.

Wel kan de ij als ligatuur worden gezien, al wordt deze als twee aparte letters beschouwd.

Figuur 7 (niet afgedrukt in de Journal of Pediatric Surgery) Nadat de onderste slokdarm onder de ligatuur is doorgenomen wordt in de bovenste slokdarm een gat geknipt.

Vooral sinds het fotografisch zetten is dit makkelijker geworden: een Wo combinatie hoeft niet door een ligatuur vervangen te worden, maar de o kan een beetje onder de W geschoven worden, zodat er niet zoveel witruimte na de W komt.

De oorsprong van de letter is een ligatuur van AE.

Een letter met diakritisch teken kan een ligatuur zijn.

Een van de bekendste devanagaritekens, ॐ (de Om- of Aum- mantra ), is eigenlijk de ligatuur van ओ+ँ.

In de Duitse spelling heeft deze ligatuur tegenwoordig de functie van een zelfstandige letter en dient voor de eenduidige weergave van de stemloze s-klank.

In het Frans heeft de "œ" geen louter esthetische waarde, maar ook een linguïstische, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de “fi”- ligatuur die verder geen linguïstische waarde heeft.

Om dit te voorkomen werd in voorkomende gevallen een ligatuur gebruikt.

Zie Ligaturen in HTML Meestal worden combinaties van letters en accenten zoals de Ä, niet als ligatuur beschouwd, alhoewel zulke combinaties in sommige talen wel een aparte positie in het alfabet innemen.

Aub niet de ligatuur gebruiken maar de losse letters i en j.

De ligatuur (Engels: ligature) is in de numismatiek de samenloop van letters om de leesbaarheid te vergroten.

De uit meer tekens bestaande grafemen (zoals Cs, Dz, Dzs, Gy, Ly, Sz, Ty en Zs of de verdubbelingen daarvan) worden niet als ligatuur beschouwd maar hebben wel een aparte positie in het alfabet.

In de moderne notatie wordt het procentteken als ligatuur % geschreven met een schuine streep in plaats van een horizontale.

In het algemeen wordt een ligatuur gebruikt voor twee tekens die anders in elkaar zouden grijpen, bijvoorbeeld een overhangende f gevolgd door een stokletter : b, f, l, k, h. De reden voor gebruik is meestal esthetisch of technisch.