Linggadjati in een zin

Het Akkoord van Linggadjati werd op 25 maart 1947 door de Tweede Kamer weliswaar geratificeerd, maar tevens van een aantal kanttekeningen voorzien (men sprak wel van het 'aangeklede' Linggadjati).

Ook in het parlement van de Republiek werd het verdrag van Linggadjati – na een langdurig debat – aanvaard; de Communistische Partij van Indonesië, de PKI, stemde voor.

In de tussentijd werd op diplomatiek niveau het Akkoord van Linggadjati gesloten.

De regering van de Republiek stemde voor het Akkoord van Linggadjati, maar weigerde in te stemmen met de aangeklede versie.

Een en ander droeg natuurlijk niet bij aan het vertrouwen dat nodig was om op basis van het Akkoord van Linggadjati verder te werken aan een oplossing van het conflict tussen Nederland en de Republiek.

Hij betoogt dat het Nederlandse beleid neerkwam op dekolonisatie en dat dit dekolonisatiemodel door de Republiek in de akkoorden van Linggadjati en Renville werd aanvaard.

Aan boord van het Amerikaanse schip Renville werd het Akkoord van Linggadjati herbevestigd, maar feitelijk veranderde het republikeinse standpunt niet.

De liberaal G. Vonk had om dezelfde reden tijdens het debat over Linggadjati voorgesteld vervolging in te stellen tegen de leden van de Commissie-Generaal.

Het Akkoord van Linggadjati had in den lande tot felle reacties geleid.

Het duurde tot 25 maart 1947 voor het Akkoord van Linggadjati werd ondertekend.

Kort daarvóór had ons land namelijk bij het akkoord van Linggadjati de Republiek al de facto erkend.

In de naoorlogse periode van strijd tussen voor- en tegenstanders van dekolonisatie publiceerde Elseviers Weekblad van 11 januari 1947 grote stukken uit de geheime notulen van de conferentie in Linggadjati.

In november namen onderdelen van de W-Brigade het gebied bij Linggadjati over.

Op 25 maart 1947 ratificeerde Nederland dit 'uitgeklede' Linggadjati.

Het stichten van deelstaten was, zoals gezegd, een initiatief van het Nederlandse koloniale bewind, maar in de overeenkomst van Linggadjati was de republikeinse regering (Sjahrir) akkoord gegaan met een federale structuur.

Dat was ook door de Republiek erkend in het akkoord van Linggadjati.

Ten eerste had aan Nederlandse kant de overtuiging postgevat dat de onderhandelingen met de Republiek, gezien de ervaringen met Linggadjati, op dood spoor waren beland.