Linkerscheenbeen

Bewaard zijn gebleven: drie halswervels, vier ruggenwervels, twee sacrale wervels, het bekken, het linkerdijbeen en het linkerscheenbeen.

Ertoe behoren twee losse halswervels, negen losse ruggenwervels, minstens vijftien ribben, een linkeropperarmbeen, een linkerdarmbeen, een linkerdijbeen, een linkerscheenbeen en een linkerkuitbeen.

Het bestaat uit de onderkant van een linkerscheenbeen.

MPM 21548 is weer op een andere positie gevonden en bestaat uit een linkerscheenbeen.

Specimen MPCA 467 is een fragmentarisch skelet van het een dier even groot als het holotype, bestaande uit twee staartwervels, een linkeronderarm, de kop van het rechterdijbeen, een linkerscheenbeen en een linkerkuitbeen.

Ze bestaan uit twee voorste ruggenwervels, twee achterste ruggenwervels, twee sacrale wervels, vijf middelste staartwervels, zeven fragmenten van staartwervels en het bovenstuk van een linkerscheenbeen.

Een gebroken linkerscheenbeen, wat krassen en schaafplekken en een paar permanente reminders aan hoe leuk het was in de vorm van - als kind- vrij spectaculaire littekens hier en daar.

Bewaard zijn gebleven: een achterste ruggenwervel; twee scapulocoracoïden van de schoudergordel; een linkerschaambeen, verbonden aan een een stuk linkerdarmbeen; het linkerdijbeen en een linkerscheenbeen.

Bewaard zijn gebleven: een nekrib, twee losse ruggenwervels, een staartwervel, verbeende pezen, een linkerscheenbeen met linkerkuitbeen, en rechterkuitbeen en stukken van een middenvoetsbeen en een klauw.

Het holotype bestaat uit de onderzijde van een linkerkuitbeen op een groter stuk linkerscheenbeen; aan dat laatste zit nog een sprongbeen vast en aan het eerste een hielbeen.

In 1911 wees Richard Swann Lull nog wat skeletmateriaal aan de soort toe, waaronder specimen USNM 9154, een groot linkerscheenbeen gevonden in de Coffee Mine.

In het seizoen 2011/2012 brak David Villa zijn linkerscheenbeen.

Linkerscheenbeen en sprongbeen Het sprongbeen is in bovenaanzicht driehoekig.