Lotharingen

In 977 werden deze twee territoria volwaardige hertogdommen, Lotharingen (Neder-Lotharingen) en het Hertogdom van de Moezel (Opper-Lotharingen).

Aanvankelijk werd de militaire autoriteit in Lotharingen toegewezen aan graaf Reinier I van Henegouwen, maar na diens dood in 915 werd Wigerik paltsgraaf van Lotharingen.

Frans claimde zelf het hertogdom Lotharingen en op 21 november 1625 werd hij door de Staten-Generaal officieel bevestigd als hertog van Lotharingen.

Hij was de laatste hertog van het ongedeelde Lotharingen want nog tijdens zijn bewind stelde Bruno twee vice-hertogen aan voor Opper- en Neder-Lotharingen, waarmee hij de feitelijke splitsing inluidde in 959.

In 1037 hertrouwde hij met Beatrice van Lotharingen, dochter van Frederik II van Lotharingen.

Aan het einde van de tiende eeuw verwerven ze het paltsgrafelijke ambt van Lotharingen, maar omdat de Ezzonen zich vanuit Lotharingen gezien aan de overkant van de Rijn ophouden worden zij de paltsgraven aan de Rijn genoemd.

Zijn zoon Hendrik I, die hem opvolgde als graaf van Limburg, zou in 1101 hertog van Neder-Lotharingen en markgraaf van Antwerpen worden, mede dankzij het huwelijk van zijn vader met Jutta van Neder-Lotharingen.

Dit is een lijst van heersers van Opper-Lotharingen, ook het hertogdom van de Moezel genoemd na de afsplitsing van Neder-Lotharingen.

Huwelijk en kinderen Anton huwde op 13 juni 1688 Maria van Lotharingen, dochter van Lodewijk van Lotharingen-Armagnac.

Bruno de Grote als hertog van Lotharingen In 953 stelde zijn broer Otto I Bruno aan tot hertog van Lotharingen.

Evolutie van de wapens van de Lothatingse hertogen De verschillende heersers over (Neder-)Lotharingen hebben het wapen van Lotharingen in hun eigen wapen gevoerd.

Giselbert II van Maasgouw verklaarde Lotharingen onafhankelijk van Karel maar uiteindelijk wist Karel de macht over Lotharingen te behouden wat blijkt uit het feit dat hij nog in 920 in staat was om een nieuwe bisschop van Luik te benoemen.

In een extreem voorbeeld benoemde Otto zijn broer Bruno - op dat moment reeds aartsbisschop van Keulen - tot de nieuwe hertog van Lotharingen, nadat Koenraad de Rode zijn hertogelijke titel in Lotharingen was ontnomen.

Leopold van Lotharingen zou Milaan nemen, maar zou op zijn beurt Lotharingen en Bar moeten afstaan aan de Franse Dauphin.

Levensloop Filippa van Gelre's altaarstuk in Pont-à-Mousson Om de banden tussen het koninkrijk Frankrijk en het hertogdom Lotharingen te versterken werd Filippa gekozen als bruid van René II van Lotharingen (1451-1508).

Lotharingen als deel van Frankrijk In de negentiende eeuw ontstond in Lotharingen rondom Metz een belangrijke staalindustrie.

Lotharingen gaat over op Yolande van Anjou die het hertogdom aan haar zoon René de Vaudemont schenkt, die de geschiedenis zal ingaan als René II van Lotharingen.

Lotharingen, Lothier en Lorreinen De huidige Franse regio Lotharingen moet niet worden verward met het oorspronkelijke hertogdom van die naam, dat veel groter was.

Na een opstand van Godfried besloot Hendrik dat hij een krachtige hertog in Neder-Lotharingen nodig had, en benoemde in 1046 Frederik tot hertog van Neder-Lotharingen.

Zo dacht hij aan Renata van Lotharingen, de dochter van Christina van Lotharingen.