Lotharius

In 1112 nam Hendrik Lotharius zelfs zijn hertogdom af en hij gaf het pas terug nadat Lotharius zich in 1114 in het publiek aan hem had onderworpen.

Lotharius en Hendrik II waren net als Otto II directe kleinzonen van Hendrik I. Om onbekende redenen zag Hendrik echter van de geplande ontmoeting met Lotharius af.

Lotharius had wel kinderen, bij zijn minnares Waldrada met wie hij al voor 855 een erkende relatie had (maar geen kerkelijk huwelijk), maar die waren buitenechtelijk en konden dus niet het koninkrijk van Lotharius erven.

Lotharius ziet af van zijn aanspraken op Lotharingen ; Otto erkent Lotharius' zoon Lodewijk als diens opvolger.

Maar Lotharius was een nazaat van de belangrijke Saksische geslachten die zich steeds tegen Hendrik IV hadden verzet en naarmate Lotharius positie in Saksen steeds sterker werd, werd zijn verhouding met Hendrik V werd steeds gespannener.

Lodewijks oudste zoon Lotharius is het hier niet mee eens, ook omdat het tegen zijn beloften aan Lotharius en zijn broers in het Ordinatio Imperii ingaat.

Met het Verdrag van Prüm werd na de dood van keizer Lotharius I dit Middenrijk (Regnum quondam Hlotharii ) nog eens onder zijn drie zoons verdeeld, waarbij Lotharius II het noordelijke deel verkreeg.

Lodewijk was de zoon van koning Lotharius van West-Francië, een land dat indertijd samenviel met het noord-westen van Frankrijk.

Aan deze zaak kwam pas een einde na de dood van Lotharius.

Bij het verdrag van Verdun heeft Lotharius zijn broers op bijna alle punten moeten toegeven.

Bovendien zou Emma de hertog Hugo Capet, aan wie Lotharius op zijn sterfbed zijn zoon zou hebben toevertrouwd, niet vertrouwen en wou ze met haar zoon naar haar moeder trekken.

Christus kroont links Lotharius van Frankrijk met hun zoon Lodewijk (V) naast zich en rechts Emma van Italië, met hun zoon Otto (als kanunnik) naast zich.

De gebruikelijke nummering van de koningen met de naam Karel, Lotharius of Lodewijk is ook niet de nummering als koning van Duitsland, maar die als keizer (zie verder onder voorgeschiedenis).

De spanningen tussen Lotharius en Hendrik liepen verder op en uiteindelijk kwam het tot open oorlog.

Deze verwarring is vooral ontstaan door haar verwantschap met Lotharius III, die in 1106 hertog van Saksen werd.

Deze was in 950, na de dood van Lotharius, koning van Italië geworden.

Die was niet in staat om de aanspraken op het hertogdom door te zetten, en doordat Willem zich verzoende met Lotharius ontstond een periode van rust.

Dit Lotharingia, gevormd met het Germaanse suffix -ing, dat voorouderlijke of familiale betrekkingen aanduidde, en met de Latijnse uitgang -ia, die een land aanduidde, betekende aldus zoveel als: 'land van de onderdanen van Lotharius'.

Frederik en Koenraad begonnen middelen tekort te komen om hun opstand voort te zetten, en besloten zich aan Lotharius te onderwerpen.

Frederik weigerde echter Lotharius te erkennen en weigerde zijn eed van trouw aan hem af te leggen.