Luceberts

Luceberts gedichten begonnen in de prijzen te vallen en stilaan kreeg ook zijn beeldend werk meer waardering.

Een centraal probleem in de duiding van Luceberts oeuvre is altijd de periode geweest waarin hij geen, althans vrijwel geen, gedichten schreef.

Twee jaar later maakt Luceberts optreden een avond van het tijdschrift Podium tot 'proto-happening': hij leest plechtig het ABC voor, en giet een glas water uit over zijn hoofd: het gedicht 'Herfst'.

Zijn werken en werkjes zijn 'aquarellen van de dorst', om Luceberts paradoxale woorden te citeren.

Bij wijze van rode daad komt hij telkens terug op Luceberts hardnekkig zwijgen over zijn jeugdzonde, die hij duidt als een nooit uitgesproken en dus ook nooit verwerkte schuld.

Hoe mensen die, zoals ook ik, Luceberts poëzie als bevrijding en moreel kompas hebben ervaren hun teleurstelling verwerken, moet iedereen zelf uitzoeken.

Ontdekkingen halen het nieuws, zoals onlangs het geval was met Luceberts actieve nazi-sympathieën.