Lyotard in een zin

Bij Lyotard is deze onmogelijkheid fundamenteel.

Bovendien kadert Lyotard het probleem niet zozeer in een tegenstelling tussen traditioneel en modern, maar als een drieluik van traditionele, moderne en postmoderne maatschappijen.

Een ander voorbeeld dat Lyotard gebruikt is een arbeider die zijn arbeid niet als een koopwaar wil beschouwen.

Het failliet van deze grote verhalen beargumenteerde Lyotard ook in Le différend (1983) waarin hij stelde dat er bij confrontaties tussen zulke grote verhalen of regimes altijd 'geschillen' optreden.

Later zou Lyotard zelf kritiek uitoefenen op zijn boek.

Lyotard argumenteert zelfs dat zulke vormen van kennisproductie vandaag de dag al bestaan binnen de wetenschap, ondanks de dominatie van het performativiteitscriterium.

Lyotard contrasteert moderne kunst met traditionele kunst, dat volgens hem steeds geproduceerd wordt met een specifiek doelpubliek en gedeeld betekeniskader in het achterhoofd.

Lyotard gaat zelfs zo ver te stellen dat voor individuen die verkeren in extreme armoede kapitalisme de enige uitweg is, aangezien er geen overtuigend alternatief systeem bestaat.

Lyotard was daarnaast stichtend lid van de Collège International de Philosophie.

Volgens Lyotard is het tijdperk van de 'grote verhalen' die alles in zich opnemen voorbij en leven we thans in de postmoderniteit.

Zowel het libido als deze gebeurtenissen kunnen volgens Lyotard niet gepresenteerd en gevat worden in vertogen.

In 1979 kondigde de Franse filosoof Lyotard het 'einde van de grote verhalen' aan.

Zie Nietzsche's laatste mens, het einde van de geschiedenis zowel beschreven door Hegel als Fukuyama, of het einde van de grote verhalen zoals uitgedacht door Lyotard.

Bij Freudhad Lyotard de eenheid kunnen vinden die verloren is gegaan en die iemand diefilosofeert verlangt terug te krijgen in de vorm van inzicht.

Filosoof Jean-François Lyotard plaatste in La condition postmoderne: Rapport sur le savoir (1979) het bestaan van het verlopen van tijd op losse schroeven door de teloorgang van het te verkondigen.

Op de filosofiefaculteiten wordt nog steeds veel meer aandacht geschonken aan anti-Verlichtingsdenkers als Heidegger, Benjamin, Lyotard en Charles Taylor dan aan moderne Verlichtingsdenkers als Bertrand Russell.

De filippica tegen dit soort herboren behoudzucht is - zoals overigens zijn hele manier van redeneren - gevoed door het verlichtingsdenken, de theorieen van de Frankfurters (Adorno, Benjamin, Bloch) en het postmodernisme (Baudrillard, Lyotard).

Overigens was Lyotard niet de eerste vertolker van dit credo (Daniel Bell Maar juist nu het postmodernisme zegevierend opmarcheert door de publieke instellingen, wreekt zich het feit dat de postmoderniteit geen project is maar een stuurloos pluralisme.

De Franse filosoof Jean- Francois Lyotard formuleerde het in Het postmoderne weten zo: 'Het zelf heeft niet veel om het lijf, maar het is niet geisoleerd, het is opgenomen in een weefsel van relaties dat complexer en mobieler is dan ooit.

Ik ontleen de redenering aan de Franse postmodernist Jean-Francois Lyotard, hoewel die zelf het verband met Fleur de Marie niet legt.