Mölln

De grote tijd van de zouthandel was inmiddels voorbij en Mölln was een klein plattelandsstadje met marktfunctie voor de regio geworden.

Het gebied van Johan II stond sindsdien bekend als het hertogdom Saksen-Bergedorf-Mölln en het gebied van Erik als het hertogdom Saksen-Ratzeburg-Lauenburg.

In 1370 stierf Albrecht V zonder nakomelingen en werd Erik III hertog van Saksen-Bergedorf-Mölln, waardoor hij zijn geestelijke loopbaan beëindigde.

Lübeck wilde graag Mölln in bezit hebben, aangezien deze op een strategische plaats aan de economische belangrijke zoutroute naar Lüneburg lag.

Na de Slag bij Mölln aanvaardde Waldemar II de eisen van Hendrik I en zijn bondgenoten.

Ten westen van het dorp ligt tegen een beboste heuvelrug aan het beschermde natuurgebied Borstgrasrasen Alt Mölln.

In 1667 werd Lübeck door het Rijkskamergerecht te Spiers veroordeeld om Mölln tegen betaling weer af te staan aan de hertogen van Saksen-Lauenburg.

Al in 1305 kwam er een opdeling tussen: * Bergedorf-Mölln, dat naar Johan ging, en * Ratzeburg-Lauenburg, dat naar Erik en Albrecht ging.

Het oudste bouwwerk van Mölln is de Sint-Nikolaaskerk op de top van de heuvel.

In 1970 kreeg Mölln bovendien officieel de status van kuuroord.

Mölln ligt ongeveer dertig kilometer ten zuiden van Lübeck aan de toeristische Alte Salzstrasse die Lübeck met Lüneburg verbindt.

Daarnaast kan een reconstructie van de grafsteen van Mölln bezichtigd worden.

Mölln heeft enige bekendheid als de stad waar Till Eulenspiegel begraven zou zijn.

Vooral de Hanzestad Lübeck wilde graag Mölln in bezit hebben, aangezien deze op een strategische plaats aan de economische belangrijke zoutroute naar Lüneburg lag.