Machtenscheiding

Er zijn best veel politici die de burger niet willen vermoeien met de kleine lettertjes van de mensenrechten, de machtenscheiding of internationale verdragen.

We worden er niet veilig door, niet welvarend door, en langzaam sterft het idee van democratie, machtenscheiding en rekenschap.

Overigens is de machtenscheiding in Nederland niet consequent doorgevoerd, want de wetgevende macht is in handen van de regering en het parlement.

Dat is de beroemde machtenscheiding.

Nederland kent de facto geen machtenscheiding, hoogstens een machtsbalans.

Dat dit niets met machtenscheiding en rechtsstaat te maken heeft snapt elk verstandig mens, Altea-Hills kennelijk niet.

De Staat betoogt dat juist daarom niet moet worden getornd aan het stelsel van machtenscheiding, omdat niet de rechter, maar de democratisch gelegitimeerde overheid de aangewezen instantie is om de hiermee samenhangende beleidskeuzes te maken.

Ook de machtenscheiding komen we al tegen.

En nee, inderdaad, daar is nu ook geen sprake van, van machtenscheiding dan wel een goed evenwicht.

Machtenscheiding, gezond wantrouwen, transparantie en persvrijheid kunnen iets uitmaken maar volledig uitsluiten doe je het nooit.

Zijn minachting voor grondwettelijke normen zou weleens kunnen onthullen dat de machtenscheiding kwetsbaarder is dan we dachten.

Door de machtenscheiding ligt de basis voor de Amerikaanse binnenlandse politiek in het Congres, en sinds de twintigste eeuw steeds meer bij de Senaat, waar politici ten minste zes jaar en vaak langer dienen.

De burgerlijke machtenscheiding is hier volledig onbekend.

Dat Nederland de machtenscheiding niet strikt heeft toegepast volgens Montesquieu blijkt onder andere uit de procedure van formele wetgeving.

Het bestuur dient een motie in strijd met de machtenscheiding naast zich neer te leggen; wordt de motie aangenomen dan is deze niet nietig maar wel zonder gevolg.