Macromoleculen

In de bestudering van macromoleculen is, door de verscheidenheid in herkomst historisch een scherpe tweedeling zichtbaar: enerzijds de biologisch actieve macromoleculen en anderzijds de chemisch gesynthetiseerde macromoleculen.

Chemische macromoleculen * Bij de bestudering van chemische macromoleculen is de chemische structuur en vervolgens de technische toepassing belangrijk.

Met de analytische ultracentrifuge is het mogelijk om de grove vorm van macromoleculen, de veranderingen in hun conformatie en de grootteverdeling van macromoleculen in mengsels vast te stellen.

Inderdaad is het zo dat als het gaat om het onderzoeken en begrijpen van samenhang van macromoleculen en het daaruit verklaren van functioneren, Nederland een statische voorsprong heeft.

De binding aan hepatische macromoleculen blijkt de oorzaak voor centrolobulaire necrosis te zijn.

In de 20e eeuw werd gezocht naar synthetische macromoleculen om vezels van te maken.

Omdat de natuurlijke vezels bestaan uit lange moleculen, de macromoleculen, werd gezocht naar geschikte moleculen uit goedkope natuurlijke grondstoffen.

Ribonucleïnezuur, vaak afgekort tot RNA (Engels: Ribonucleic Acid), is een van drie macromoleculen (met DNA en proteïnen) die essentieel zijn voor alle bekende levensvormen.

Affiniteit in een (bio)chemische context betekent de sterkte waarmee twee macromoleculen of een kleinere molecule en een macromolecule, aan elkaar koppelen.

Biologische macromoleculen * Hoewel de structuur van deze verbindingen in de bestudering niet onbelangrijk is, wordt hier de functie van de verbinding in het organisme centraal gesteld.

Klassen van informatieoverdracht In de moleculaire biologie zijn DNA, RNA en eiwitten de drie soorten macromoleculen die de belangrijkste informatiedragers vormen.

Veel ionen (zoals Na + ) en macromoleculen (zoals DNA en celwandcomponenten) zijn normaal gehydrateerd.