Madero

Na de overwinning van Madero en diens verkiezing tot president leidde hij een groep Zapatistisch onderhandelaars, die zonder succes poogden de dreigende scheuring tussen Madero en Zapata te dichten.

Aanhangers van Madero zagen echter liever Francisco Vázquez Gómez als vicepresident, doch Madero vond dat deze zich te veel met Díaz gecompromitteerd had.

In 1911 trad Díaz af en werd Madero president, Madero noemde Carranza tot tijdelijk minister van oorlog.

De PNA besloot Madero’s keuze voor Pino Suárez niet te steunen, waardoor Madero een nieuwe partij oprichtte, de Vooruitstrevende Constitutionalistische Partij (PCP).

Madero bood Flores Magón een post als vicepresident aan, maar deze weigerde dit, daar hij bevreesd was dat Madero zich ontpoppen als een nieuwe dictator.

Pancho Villa en Raúl Madero Intussen had Huerta Madero omver geworpen en zichzelf tot president benoemd.

Alhoewel we nog steeds aan het nagenieten zijn van hun geweldige optreden bij Madero, kunnen we nieuwe muziek van Broederliefde er altijd bij hebben!

Allereerst kwam Orozco in opstand, maar hij werd teruggedreven door Madero.

Ángeles wist te ontsnappen, maar Madero en Pino Suárez werden vastgehouden.

De revolutie ontaardde zo in een bloedige burgeroorlog - precies datgene waar Madero's tegenstanders voor gevreesd hadden.

De revolutionaire regering die na het omverwerpen van Huerta aan de macht kwam beschouwde zich als de erfgenaam van Madero, hoewel het postrevolutionaire Mexico in werkelijkheid al snel minder democratisch werd.

Dit zorgde ervoor dat Villa voor de rest van zijn leven een bewonderaar werd van Madero en een gezworen tegenstander van Huerta.

Hoewel Madero dit alles deed om de legitimiteit en het democratische gehalte van zijn regering te bevorderen, bracht dit in werkelijkheid zijn positie vooral schade toe.

Hoewel Madero in zijn eigen tijd voortdurend onder vuur lag wordt hij tegenwoordig positiever beoordeeld.

Madero, een overtuigd democraat, besloot nog niet zelf het presidentschap op te eisen.

Madero maakte een tournee door het land, waarbij hij alle grote steden aandeed en vaak meer dan tienduizend personen op de been bracht om zijn toespraken aan te horen.

Madero's bondgenoten keerden zich echter tegen hem.

Madero was een van de laatste overlevende leiders van de Mexicaanse Revolutie, en daardoor een graag gezien persoon in Mexico.

Madero was enorm populair geworden en het was dan ook zeer waarschijnlijk dat hij de verkiezingen alsnog zou winnen.

Madero wilde Felipe Ángeles als hoofd van de regeringstroepen benoemen om de opstand in de hoofdstad neer te slaan, maar de generale staf overtuigde hem Huerta aan te wijzen.