Maganuco in een zin

Dal Sasso & Maganuco namen aan dat die mankerende elementen relatief lang waren, zoals ook te zien is bij jonge exemplaren van Compsognathus en Sinosauropteryx.

Toch dachten Dal Sasso & Maganuco niet dat hij er al tientallen miljoenen jaren leefde; ze achtten het het waarschijnlijkst dat ook hij een vrij recente immigrant over een landbrug was, vermoedelijk uit Afrika.

Volgens Dal Sasso & Maganuco wordt de duidelijkste bovengrens aan de leeftijd gesteld door de grootte van de dooierzak, af te leiden uit de ruimte daarvoor in de buikholte.

Ze sluiten meestal na hoogstens vijf weken en Dal Sasso & Maganuco concludeerden hieruit dat het holotype van Scipionyx niet ouder kan zijn geweest dan een paar weken.

Dal Sasso en Maganuco verwierpen die mogelijkheid echter omdat de aangetroffen vezels aan beide uiteinden taps toelopen, wat bij primitieve haarachtige veren niet het geval is.

De analyse van Dal Sasso en Maganuco uit 2011 gaf Juravenator als een lid van de Compsognathidae, welke groep zich buiten de Maniraptora bevond.

Dal Sasso & Maganuco achtten het daarom het waarschijnlijkst dat dit het normale eerste onderste carpale vertegenwoordigt en dat de andere onderste carpalia geheel gereduceerd zijn, een situatie die ook bij Huaxiagnathus lijkt voor te komen.

Het orgaan zelf is verloren gegaan, volgens Dal Sasso en Maganuco doordat het door zijn eigen maagzuur is opgelost.

Met een volledige staart zou het jong ongeveer vijftig centimeter lang geweest zijn; Dal Sasso & Maganuco doen een poging tot een exacte schatting van 461 millimeter.

Mocht de voorlaatste prooi werkelijk tegen de veertig centimeter gemeten hebben, dan achtten Dal Sasso & Maganuco het onmogelijk dat het jonge dier die alleen bedwongen kon hebben dat het zelf niet veel langer was.

Naamgeving De typesoort Kemkemia auditorei werd in 2009 benoemd door de Italiaanse paleontologen Andrea Cau en Simone Maganuco.