Mandibulae

Daarentegen wijst het lange retroarticulair uitsteeksel, aanhechting voor de musculus depressor mandibulae, op een vermogen krachtig en snel de kaak te openen.

De onderkaak van Brontornis heeft een kortere, bredere en hogere symphysis mandibulae dan die van Physornis en Paraphysornis.

Dit heeft meer naar achteren een opvallende horizontale richel, de onderrand van een groot beenplateau dat uitgehold de aanhechting vormt voor de Musculus adductor mandibulae.

Op de achterkant van de schedel is de processus paroccipitalis, het aanhechtingspunt voor de spier die de kaak opent, de Musculus depressor mandibulae, is opstaand, breed en naar voren toe schuin.

Deze uitsteeksels dienden als aanhechting van verschillende spiergroepen; aan de achterkant is er een ondiepe brede uitholling voor het begin van de musculus depressor mandibulae die de onderkaak liet zakken.

Het squamosum heeft geen verruwing als peesaanhechting voor de Musculus adductor mandibulae externus superficialis.

De onderkaak heeft achteraan een lang retroarticulair uitsteeksel waaraan de Musculus depressor mandibulae de onderkaken liet opensperren.

De samengroeiing of symfyse ( symphysis mandibulae ) van de onderkaken vooraan is zeer breed en schepvormig; de naar achter lopende beenplaat beslaat meer dan een vijfde van de lengte van de onderkaak; bij oviraptoriden is dat minder.

De symphysis mandibulae (een zone in de onderkaak ) is relatief klein in vergelijking met de lengte van de onderkaak.

Het retroarticulair uitsteeksel, de aanhechting voor de musculus depressor mandibulae, de spier die de onderkaken opent, is kort en knopvormig zonder naar binnen te krommen.

Het uiteinde van dit stuk van de onderkaak is rondvormig en wordt het caput mandibulae genoemd.