Mantell

Volgens het verhaal dat Mantell in zijn boek van 1822 vertelde, vond ze de tand toen ze steenslag bekeek die wegwerkers aanbrachten, terwijl ze naast hun rijtuig op Mantell wachtte die een doktersbezoek aflegde.

Dokter Mantell had meteen in de smiezen dat de tanden van een heel oude planteneter moesten zijn geweest, want ze waren stomp en aan een kant afgesleten door het vele kauwen.

Gelukkig gaf Mantell zijn theorie niet zomaar op.

Nu had Mantell in één klap (letterlijk) niet een paar, maar tientallen botten om te onderzoeken.

De beenderen zijn nu nog aanwezig zoals Mantell ze aantrof en niet vrijgemaakt uit het omringende gesteente.

Ieder deel is vernoemd naar een van de hoofdpersonen: Rael, Mantell, Alia.

In 1825 publiceerde Mantell tegen hoge kosten zijn ontdekking.

In het begin van de negentiende eeuw was het niet ongebruikelijk geweest dat een geslacht zonder soortaanduiding benoemd werd en in het begin van de tekst wees Mantell het dijbeen als genoholotype aan en liet de geslachtsnaam ernaar verwijzen.

In maart 1848 verkreeg Mantell voor het eerst een stuk kaak, van steengroeve-eigenaar Lambert Brickenden, zodat de band tussen de tanden en het dier definitief bevestigd werd.

Mantell bestudeerde de botten en hield er nog in 1852 een lezing over.

Mantell daarentegen was steeds minder geneigd Cuviers oordeel te aanvaarden.

Mantell probeerde tevergeefs anderen ervan te overtuigen dat de tanden uit het Krijt kwamen.

Met de preparatie werd wel duidelijk dat de hoorn die door Mantell als neushoorn werd gezien, in feite een duimklauw was.

Na nog overwogen te hebben de vondst toch als een exemplaar van Iguanodon te gaan beschrijven, besloot Mantell in november het dier een nieuwe geslachtsnaam te geven: Hylaeosaurus.

Nu werd Buckland toch wel heel nieuwsgierig en op 6 maart bezocht hij voor het eerst Mantell en raakte onder de indruk van diens fossielen.

De officiële verklaring was dat Mantell een Skyhookballon achtervolgde en op te grote hoogte kwam waardoor hij door zuurstofgebrek het bewustzijn verloor en neerstortte.

Kapitein Mantell bevestigde de order.

Iguanodon werd in het begin van de negentiende eeuw in Engeland als een van de allereerste dinosauriërs ontdekt door Gideon Mantell en kreeg in 1825 zijn naam, die zoiets als "leguaantand" betekent.

In 1829 publiceerde Gideon Mantell de soortnaam als Mosasaurus hoffmannii, waarmee Hoffmann wordt geëerd als vermeende ontdekker van het fossiel.

Mantell bleef van het hagedismodel uitgaan.