Maritain

Van de Meer was een bekeerling die hier het werk introduceerde van de integralistische katholieke schrijver Leon Bloy en de neothomistische filosoof Jacques Maritain.

Jacques Maritain zag dat scherp toen hij in 1936 in de eerste druk van zijn Humanisme intégral het communistische en fascistische totalitarisme bestreed.

Daarbij had Maritain grote belangstelling voor de ontwikkelingen in de natuurkunde (quantumfysica en relativiteitstheorie), de biologie (evolutie) en de psychologie.

Het leven brengt mensen wel in aanraking met deze zaken, maar Maritain zocht daarin steeds de filosofische oriëntering.

Voor Maritain stond democratie in de context van een groei naar algemene en absolute rechten, een groei waar allen op heel persoonlijke en pluriforme wijze en toch gezamenlijk in betrokken zijn.

Maritain gelooft wel in de mogelijkheid van een christelijk communisme.

Maritain spreekt steeds over een juist gebruik van de rede.

De sociale filosofie van Maritain is van grote invloed geweest op de naoorlogse christendemocratie in Europa.

Hij betrok daarbij wat diverse vroegere (de katholiek Jacques Maritain en de protestant Herman Dooyeweerd ) en hedendaagse christelijke denkers daarover hadden geschreven respectievelijk schrijven.

Katholiek, nationalist en oorlogszuchtig In 1906 biechtte Péguy aan Jacques Maritain op dat hij tot het geloof terugkeerde.

Onder invloed van de ideeën van de schrijver Pieter van der Meer de Walcheren en de Franse filosoof Jacques Maritain bekeerden eerst Adya en later ook Otto zich tot het katholicisme.