Maronieten

Sindsdien presenteren de maronieten zich als de Libanese variant van de kerk van Rome, wat theologisch niet helemaal klopt, maar op die slak zullen we geen zout leggen.

Het zijn Latijns-katholieken en Armeens-katholieken, maar vooral Libanees-maronieten.

Sinds de kruistochten waren er immers nauwe banden tussen oosters-Byzantijnse christenen en lokale geünieerde oosterse katholieken, zoals bijvoorbeeld de maronieten in Libanon.

Maar op 20 juli viert de kerk wereldwijd de profeet en de maronieten van Aleppo komen daarom morgen samen om hun gerestaureerde kathedraal formeel weer te in gebruik te nemen.

De bevolking (grotendeels Maronieten) kwam deels om het leven tijdens de gevechten tussen Libanezen en Palestijnen, een groot deel werd later omgebracht.

Die meer beperkte opzet viel echter niet goed bij de Maronieten waarmee de verhoudingen al sinds november verslechterden.

Met name de christelijke maronieten zagen de Fransen als een extra bescherming tegen de moslims.

Tijdens de Libanese Burgeroorlog (1975-1992) bleef Moawad neutraal en distantieerde zich van de overwegend door Maronieten beheerste Libanees Front.

De meeste maronieten wonen in Libanon.

Al sinds de Kruistochten stond Frankrijk in contact met de Maronieten en men wilde graag helpen hen te 'beschermen' tegen de moslimgroeperingen in het gebied.

De Maronieten gebruiken de Syrische liturgie van de heilige Jacobus met een aantal kleine wijzigingen.

Op 3 februari 1975 werd Khreich door de bisschoppelijke synode van de Maronitische Kerk gekozen tot patriarch van Antiochië van de Maronieten, als opvolger van Boulos Boutros Meouchi die kort daarvoor was overleden.

Op Cyprus leven circa 10.000 Maronieten (vluchtelingen uit de Levant na de kruistochten die inmiddels zijn gehelleniseerd ).

Zijn feestdag is binnen het Syrisch christendom of op 18 juni ( Maronieten ) of op de eerste zaterdag van de veertigdaagse vasten ( Syrisch-orthodoxen ).

De Maronieten maken circa 26% van de bevolking uit.