Martill in een zin

Caulkicephalus was een vrij forse soort met een, door Martill, geschatte vleugelspanwijdte van ruwweg vijf meter.

De soort is in 2000 benoemd en beschreven door David Martill, Eberhard Frey, Guillermo Chong Diaz en Charles Michael Bell.

Een aparte soort werd in 2005 benoemd en beschreven door Steel, David Martill, David Unwin en John Winch.

In 2002 herstelde Martill zelf openlijk de eerdere fout en erkende een positie in de Spinosauridae.

Klobiodon rochei door Sullivan en Martill benoemd en beschreven.

Martill schatte de vleugelspanwijdte voorzichtig op ergens tussen de drie en zeven meter.

Martill wist enkele onderscheidende kenmerken vast te stellen.

Ubirajara jubatus benoemd en beschreven door Robert S.H. Smyth, David Michael Martill, Eberhard Frey, Hector Eduardo Rivera-Sylva en Norbert Lenz.

Xericeps curvirostris benoemd en beschreven door David M. Martill, David M. Unwin, Nizar Ibrahim en Nicholas Longrich.

Martill en Darren Naish meenden in 2001 zelfs dat het een veel basalere theropode was, een lid van de Ceratosauria ; later kwamen ze daar echter op terug.

De soort werd in 1994 benoemd door Eberhard Frey en David Martill.

Bij nadere bestudering bleek het Martill en Frey dat het niet om een middenhandsbeen ging maar om een halswervel, zoals Douglas Lawson al gesteld had in 1975 en Peter Wellnhofer in 1991.

David Martill en Darren Naish hebben er de aandacht op gevestigd dat de osteodermen bij de exemplaren van Sole wat afwijkend van vorm zijn.

Deze positie wordt niet door alle paleontologen aanvaard; Darren Naish en David Martill zagen Lexovisaurus als een valide taxon.

Hoewel Unwin en Martill ook de derde soort van Tapejara, Tapejara navigans, bij hun Ingridia onderbrachten, is dat mogelijk een basalere soort, meer onderin de stamboom.

Martill gaat ervan uit dat hij eerst gaaf was, zoals getoond door het Franse gipsafgietsel, en een lengte had van 62 centimeter.

Martill meldde in 1986 ook dat specimen NHM P.6924, een vermeend voorhoofdsbeen, een tand van Metriorhynchus bevatte waarna het bot geheeld was, een teken dat een aanval overleefd kon worden.

Naamgeving en vondsten De Angha De soort werd in 2010 benoemd en beschreven door Nizar Ibrahim, David Unwin, David Michael Martill, Lahssen Baidder en Samir Zouhri.

Reeds Martill zelf erkende in 1988 dat de vermeende hyomandibula van Asthenocormus fout geïdentificeerd was en vermoedelijk een ceratohyale betrof wat al een deel van de extrapolatie op losse schroeven stelde.

Voordat de beenplaatjes ontdekt werden, nam Martill aan dat de "tanden" en de bijbehorende groeven op de zijkanten de kassen waren van bij elkaar zo'n veertigduizend naaldvormige punten, net als bij planktonetende haaien.