Massaverdeling

De kromming van het heelal als geheel volgde al spoedig uit de theorie, aangezien een statisch heelal met een massaverdeling zoals waargenomen positief gekromd moet zijn en dus zoals een bol in zichzelf terugkeert en een eindig volume moet hebben.

Hiermee kunnen modellen voor de massaverdeling in de Melkweg vergeleken worden.

Vroeger typisch verklaard als een betere massaverdeling tijdens de vlucht door de ingewanden meer naar achteren te brengen, komt het kenmerk ook bij de dromaeosauriden voor.

Deze wet van Salpeter beschrijft de massaverdeling van nieuwe sterren.

En die massa (vloeibaar water) verplaatst zich richting de evenaar, waardoor de massaverdeling op aarde verandert.

Tegelijk meet de zogeheten Gocesatelliet de massaverdeling op aarde.

De aard van de vervorming is afhankelijk van de massaverdeling van de lens.

De massaverdeling van de brokstukken is vrij willekeurig, maar de brokstukken hebben over het algemeen even atoomnummers.

Door toepassen van statistische methodes wordt de zwakke lenswerking ook gebruikt voor het bepalen van de massa van lens en bron, en van de massaverdeling van de clusters die als lens werken.

De aard van het effect hangt af van de onderlinge afstand en positie van waarnemer, lens en bron en van de grootte en de massaverdeling binnen de lens.

In de algemene relativiteitstheorie wordt de krommingstensor van het heelal rechtstreeks in verband gebracht met de massaverdeling van de materie.

Nu zijn puntmassa's meestal slechts idealiseringen en wordt een object beschreven door zijn massaverdeling m(r) (de massa als functie van de plaats r) of door de dichtheid ρ, die ook van r kan afhangen.

Ook zou een dergelijke massaverdeling beter begrijpelijk maken dat het stelsel überhaupt stabiel is.