Maurras in een zin

Charles Maurras rond 1888Als kind van de Provence kende hij de oude Provençaalse taal en schreef er ook in.

Dit “staatsantisemitisme” hield in dat de joden best uit Frankrijk konden vertrekken, eventueel naar Palestina, maar het zou Maurras niet beletten om voortdurend heel agressief naar de joden uit te varen.

Door zijn veroordeling kon hij geen lid van de Académie française blijven, maar het eerbiedwaardige gezelschap bepaalde dat Maurras’ zetel in de Academie vacant zou blijven tot aan zijn dood.

Eén van hen, oud-minister José Calvo Sotelo, bezocht Maurras in Parijs.

En daar was Maurras, die in het begin van de oorlog Hitler nog als een razende hond had bestempeld, het niet mee eens.

Maurras dook onder maar werd al vijf dagen later gearresteerd: het verzet kwam hem op het spoor nadat hij een interview had gegeven aan een Amerikaans journalist waarin hij voorspelde dat Frankrijk over een paar jaar een monarchie zou zijn.

Maurras was politiek vrij machteloos geworden maar genoot nog heel wat aanzien.

Maurras werd ervan beschuldigd een staatsgreep te hebben willen plegen.

Rond die tijd was Maurras ook een van de oprichters van de École romane, een beweging die een terugkeer naar het classicisme in de literatuur beoogde.

Toen de oorlog eenmaal was uitgebroken, riep Maurras zijn aanhangers op om eendrachtig te strijden voor Frankrijk.

In 1905 stichtte Maurras de Ligue d'Action Française, om voldoende leden voor de Action Française te verwerven.

In 1925, toen er al een zevental waren vermoord, dreigde Maurras ermee dat hij zou oproepen de (joodse) minister van Binnenlandse Zaken Abraham Schrameck te vermoorden als de overheid - zo beweerde hij - de moorden bleef steunen.

Men verweet Maurras geen duidelijke politieke strategie te hebben.

Maar Benda kijkt toch vooral in de achteruitkijkspiegel, naar de Dreyfus-affaire, de Eerste Wereldoorlog en degenen die hij in eigen land beschouwde als de aanjagers daarvan: de extreem-rechtse schrijvers Maurice Barrès en Charles Maurras.

De club poogt het intellectuele erfgoed van een van de oprichters, Charles Maurras, te laten herleven.

Denkers die in dit boek aan de orde komen zijn Georges Sorel, Charles Maurras, Johan Hui zinga, José Ortega y Gasset, Karl Jaspers, T.S. Eliot, Carl Schmitt, Ernst Jünger, Martin Heidegger en Georges Bataille.

Ook Maurras, oprichter van de Action Francaise, kwam door het antiklerikalisme tot zijn religieuze overtuiging, en zijn 'mediterranisme' raakt Denis in het Grieks-Romeinse hart.

Deze oligarchie ontleende volgens Díaz haar ideeën aan de werken van Maurice Barrès en Charles Maurras, de voormannen van de fascistische Action Française.

Deze hele groep steunde en pleitte voor het katholicisme zonder dat men zelf noodzakelijk de katholieke leer volgde; een houding die later gedeeld zou worden door Charles Maurras, een agnost die de katholieke clerus steunde.

Bevlogen van de geest van Bloy, spraken Lutkie de denkbeelden van Maurras' 'Action Française' sterk aan en kwam hij weldra nog meer onder de indruk van de woorden en daden van de Italiaanse fascistenleider Benito Mussolini.