Maximalen in een zin

Bij wijze van vergelding kreeg de recensent tijdens het bijwonen van een Maximalen-optreden een emmer met die inhoud over zich uitgestort.

De Maximalen reageerden stomverbaasd toen ze eerder deze maand opeens werden geconfronteerd met een artistieke liefdesverklaring van de op poeticale bedevaart naar Amsterdam getogen dichteres.

Hoewel, nu oordelend, de poëzie van voornoemde hermetisten de malle Maximalen-woordbrij in kunstzinnig opzicht vele malen overtreft, was die klaroenstoot toen gerechtvaardigd.

Rondom 1988, echter, wekt het optreden van de Maximalen toch vooral de indruk van een ritueel spel zonder werkelijke inzet.

De Maximalen - geheel bevolkt door dichters van mannelijke kunne - kregen ook al snel een vrouwelijke tegenhanger, 'De Nieuwe Wilden', een gezelschap dichteressen onder leiding van gewezen rock- persdiva Elly de Waard.

Er bestaan geen serieuze overzichtelijke proza-indelingen in Vijftigers, Zestigers, Maximalen en wat daarna kwam.

Met name 'hermetische' dichters als Gerrit Kouwenaar, Wiel Kusters, Peter Nijmeijer en Bernlef moesten het ontgelden in de overdonderende mediacampagne waarmee de Maximalen ten strijde trokken ten bate van hun 'poezie met de klauwhamer'.

Twee jaar later was het alweer gedaan met de Maximalen.

Zij eisten geen recensenten- en jurystoeltjes op om de Maximalen-ideologie aan het onderworpen letterland op te leggen.

Bewegingen als de Tachtigers, de Vijftigers en de Maximalen hamerden op de vernieuwing die ze brachten.

De Maximalen kwamen eraan en kwalificeerden bij monde van Arthur Lava de vorige generatie als een 'lispelende garde van de porseleinkast'.

Een jaar later was hij een van de ‘Maximalen’.

Joost Zwagerman maakte twee keer deel uit van een aanstormende generatie, eerst de Maximalen, toen de Nixers.

Of het wel kon, al die Maximalen.

Eind jaren tachtig was hij betrokken bij de poëziebeweging de Maximalen.

Hij schreef het manifest Maximale Kunst dat als vertrekpunt geldt voor de kunstenaarsgroep de Maximalen.