Meervoudsvormen in een zin

Bij dit soort woorden heb je vaak twee correcte meervoudsvormen.

De sprekers van het Maastrichts hebben een aantal meervoudsvormen waar je als spreker van het Standaardnederlands jaloers op zou kunnen zijn.

Een ander voorbeeld zijn de meervoudsvormen: die zijn in vele talen bijna altijd langer dan het enkelvoud, en die lengte vertegenwoordigt het ongewonere, gemarkeerde, maar ook het meer omvattende van het meervoud.

Logischerwijs zijn er geen meervoudsvormen.

Ook komen we nog resten uit de Middeleeuwen tegen, bijvoorbeeld de enkelvouds- en meervoudsvormen skoe en skoen (voor het Nederlandse schoen en schoenen) en tae en taen (voor teen en tenen).

Daarnaast worden veel werkwoorden en meervoudsvormen anders vervoegd dan in het Nederlands.

Langzaam verdwenen nothink, somethink, cestificate, skelington, chimley, net als de dubbele ontkenningen en verkeerde meervoudsvormen.

Maar dat de Belgen een opvallender accent hadden wist ik al. Dat er andere meervoudsvormen gebruikt worden vind ik vreemder.

Van het Spaanse woord maravedí zijn drie meervoudsvormen bekend maravedís, maravedíes and maravedises.

Blijkbaar zijn beide meervoudsvormen correct.

De moderne vorm was heeft dit nog behouden, maar de vormen *vroos en *verloos zijn vervangen door vroor en verloor, waarvan de "r" niet etymologisch is maar is overgenomen uit de meervoudsvormen.

Sindarijnse meervoudsvormen worden gecreëerd via i-affectie.

Daarom hebben Sindarijnse meervoudsvormen niet langer de i, maar nog wel de overgebleven klinkerwijziging.

De stam van het zelfstandig naamwoord is in de meeste gevallen onveranderlijk (stabiel), maar in uitzonderingsgevallen is de stam 'alternerend' bij toevoeging van een uitgang, en zijn bijvoorbeeld de meervoudsvormen onregelmatig.

Enkele onregelmatige meervoudsvormen, zoals bijvoorbeeld il braccio - le braccia (de arm - de armen) vinden hun oorsprong in het uit de taal verdwenen Latijnse neutrum.

Het gebruik van deze vrouwelijke en meervoudsvormen was uitgebreider in de klassieke dichtkunst.

Neha- is volgens hem mogelijk te verbinden met het suffix bij vrouwelijke meervoudsvormen (bijvoorbeeld -nehis en -nehabus) dat op altaren in het gebied rond de Nederrijn terug te vinden is.