Megafauna in een zin

Aan het einde van de ijstijd zo'n 12.800 jaar geleden stierf vrijwel alle megafauna vrij abrupt uit.

Dat zijn uitsterving precies samenvalt met de verdwijning van megafauna, suggereert dan ook dat er tegen het einde van het Pleistoceen meer dieren het loodje legden dan gedacht, waaronder blijkbaar ook veel kleinere soorten.

En niet voor lang: 11.000 jaar geleden was er een tweede uitstervingsgolf en werd de megafauna zo goed als uitgeroeid.

Maar volgens hem is er inmiddels wel consensus dat „achter de uitsterving van de megafauna een menselijke hand zit”.

Uit de prehistorische poep blijkt dat er duizenden jaren lang een overvloed aan megafauna was in de Colombiaanse Andes, maar dat een uitstervingsgolf zo’n 23.000 jaar geleden hier een drastisch einde aan maakte.

Daarnaast breidt de studie niet alleen onze kennis over de ecologische functie die megafauna-soorten in mariene ecosystemen spelen uit, maar helpt het ons ook de grootschalige gevolgen van hun uitsterven te begrijpen.

De nieuwe analysetechnieken en opgravingen bij Nombe zullen in de toekomst verder de tijdlijn vaststellen waarin precies megafauna en mensen naast elkaar leefden in Papoea-Nieuw-Guinea.

Het kan verklaren waarom in Afrika nog veel megafauna in leven is: daar begon de opkomst van de mens en hadden dieren dus meer tijd om zich aan te passen.

Ieder continent kent zijn eigen megafauna.

Eén van de raadselen waar in populaire werken naar wordt verwezen, is het verdwijnen van ’s werelds megafauna, of grote gewervelden, telkens daar waar de mens ten tonele verschijnt.

South Walker Creek is een van de meest unieke en rijkelijk diverse archeologische vindplaatsen van megafauna in Australië.

De hoge resolutie chronologie van de veranderingen ondersteunt echter de hypothese dat alleen menselijke jacht de megafauna elimineerde.

Deze vindplaatsen zijn geïnterpreteerd als vindplaatsen die worden gebruikt voor het afslachten van megafauna (Megatherium en Doedicurus).

Tandfossielen vertonen specifieke graden van erosie die worden toegeschreven aan het nut van de carnassatanden, zoals ze werden gebruikt voor het jagen en consumeren van prooien in een prehistorisch Australië vol met andere megafauna.

Mogelijk leidde de impact tot een grote extinctie, die zeker 35 soorten megafauna het leven kostte.

En het duurt in dat scenario meer dan vijf miljoen jaar om ook het stukje biodiversiteit dat in de ijstijd – in de vorm van megafauna – verloren is gegaan, te regenereren.

Bijvoorbeeld door het herintroduceren van verdwenen megafauna, grote planteneters en roofdieren die door hun begrazing en predatie een enorme rol hebben als architecten van landschappen en ecosystemen, en door daarna de natuur haar gang te laten gaan.

Eerdere periodes van klimaatverandering leidden niet tot grote, selectieve uitsterving, wat erop wijst dat het klimaat toch mogelijk geen grote rol speelt bij de extinctie van megafauna”, zegt professor Jens-Christian Svenning.

Lang veronderstelde men dat de Pleistocene megafauna die zich tot in het Holoceen handhaafde op eilanden, kleiner werd.

De landsoorten werden steeds groter, er ontstond een megafauna van zowel planten- als vleeseters.