Meijsing

Het soort meesterwerk dat Meijsing hier beschrijft is een Ontdekking van de hemel van Mulisch, een Naam van de roos van Eco, een Possession van Byatt, en niet een Tweede man van Meijsing.

Latere boeken die indruk maakten waren Veranderlijke en wisselvallig van Geerten Meijsing, van Marja Brouwers, an Frans Kellendonk en Op de rug van Vuile Zwanen van René (later Renate) Stoute.

Toen Geerten Meijsing in 1992 de sleutelroman uitbracht, werd dat hem niet in dank afgenomen.

Snell figureert in het werk van Meijsing als 'Keith' en 'Kanger'.

Uit ongeduld en leergierigheid beginnen Snel en Meijsing, naast het gymnasium, hun eigen opvoeding ter hand te nemen.

De brieven tussen de schrijvers Doeschka en Geerten Meijsing laten zien dat ze niet alleen in ambitie, maar ook in gekweldheid aan elkaar gewaagd waren.

Ook al had haar eigenzinnige moeder een relatie met Doeschka Meijsing en liggen daar interessante jeugdverhalen, haar zelf moet je als het ware eerst leren kennen.

Gerenommeerde auteurs als Maarten ’t Hart, Gerrit Komrij, Jeroen Brouwers, F.B. Hotz, Boudewijn Büch, Louis Paul Boon, Geerten Meijsing en dichteres Eva Gerlach bezorgden de uitgeverij een belangrijke naam in het literaire landschap.

De schrijfster Doeschka Meijsing heeft eens in een recensie van bekend hoe ze probeerde het geheim van Peters perfectie te doorgronden.

Heeft Meijsing iets te melden wat de moeite van het lezen waard is?

In 1990 vertaalde hij Huysmans’ satanistische roman laat Meijsing de kat van Provenier opdraven onder de naam Pitigrilli, de schrijver van L’esperimento di Pott Van die laatste roman – in het Nederlandse vertaald als overigens wel iets weg.

Ja, al deze kwesties en nog meer beschrijft Doescha Meijsing in luttele bladzijden.

Maar mijn liefde voor literatuur is bij Doeschka Meijsing begonnen.

Meijsing is erin geslaagd deze figuren 499 bladzijden lang niets opmerkelijks te laten denken of zeggen.

Ze toonde boekomslagen van boeken als Ver heen (Piet Kuiper) en Het mes op de keel (Geerten Meijsing), ter illustratie van hoe deze ernstige depressies beschreven zijn.

Dáár liggen mogelijkheden voor een uitgebreide herdruk: na Van der Heijden zou Geerten Meijsing zijn versie kunnen geven van dat tumultueuze literaire avondje in 1983 te Maastricht.

De inzet van Voskuil is dan ook volstrekt anders dan die van Paap, Hermans en Meijsing.

Hier leren we vooral de ironische en filosofische Meijsing kennen: 'Hoe steekt de zaak nu eigenlijk in elkaar?

Meijsing biedt ons in haar fraaie roman de gelegenheid opnieuw, zij het zeer tijdelijk, te denken dat het mogelijk is ondanks alles gelukkig te kunnen zijn.

Meijsing is heel geleerd.