Membraanpotentiaal

In principe heeft elke membraan een membraanpotentiaal (al is het een potentiaal van 0 mV), maar met name zenuwcellen staan bekend om hun membraanpotentiaal.

Hierdoor verandert het membraanpotentiaal van de zenuwcel, wat een actiepotentiaal kan veroorzaken.

Wanneer in deze fase de membraanpotentiaal eenmaal positief is, gaat het depolariseren door totdat de actiepotentiaal een maximumwaarde heeft bereikt van ca. 40 mV.

Het membraanpotentiaal wordt t.o.v. het rustmembraanpotentiaal positiever.

Samen met onder andere kalium speelt natrium een grote rol bij fysiologische functies, zoals spiercontractie, het handhaven van de juiste membraanpotentiaal en de zenuwprikkelgeleiding.

Spanningsafhankelijke ionkanalen Spanningafhankelijke ionkanalen worden gereguleerd door verschillen in membraanpotentiaal.

De meeste calciumkanalen worden gereguleerd door de membraanpotentiaal van de cel.

Daardoor wordt een verandering van de membraanpotentiaal in de ontvangende zenuwcel in gang gezet.

De nahyperpolarisatietijd is de tijd waarin het membraanpotentiaal negatiever is dan de rustpotentiaal van het membraan.

Sommige kleurstoffen zijn in staat om een verandering van membraanpotentiaal om te zetten in een kleurverandering.

Tijdens een actiepotentiaal vindt er een grote en snelle verandering plaats van de membraanpotentiaal waarbij ionen in of uit de cel stromen.

Hierdoor zal de membraanpotentiaal rond de -75 mV blijven; dit is dan ook de rustpotentiaal van een zenuwcel.

Op deze wijze wordt de membraanpotentiaal gecreëerd.

Toch zal het membraanpotentiaal nooit het evenwichtspotentiaal van Na + bereiken (+55 mV), omdat er veel meer ionkanalen zijn die kaliumionen doorlaten dan ionkanalen die natriumionen doorlaten.

Verder kan mellitine zich over het membraan verplaatsen onder invloed van de membraanpotentiaal.

Vervolgens brengt hyperpolarisatie de membraanpotentiaal terug tot de rustwaarde.