Meritocratie

De moderne ontwikkeling is van meritocratie naar klassenmaatschappij en het kwalijke is dat de mythe van de meritocratie door sommigen wordt gebruikt om die ontwikkeling te propageren.

Dat is enigszins ironisch, want de bedenker van de term meritocratie zag het nooit als een na te streven maatschappijmodel.

Maar waag het niet om meritocratie te noemen want dat is rascistisch.

Merites en meritocratie zijn vieze woorden voor links, gaat dus niet gebeuren.

Om tot een betere verdeling van de welvaart te komen moet er volgens hen afgerekend worden met drie mythen: de mythe van de meritocratie, de mythe van het trickledowneffect en de mythe van de niet-innovatieve overheid.

Het Chinese systeem is afhankelijk van enkele typisch Chinese kenmerken, zoals een machtige bureaucratie en een meritocratie van goed opgeleide ambtenaren, wat al millennia in de Chinese cultuur zit ingebakken.

Meritocratie ‘feliciteert de winnaars, maar kleineert de verliezers’.

Meritocratie is een vies woord geworden.

Wat een meritocratie zijn we toch.

We leven in een meritocratie!

We zijn geen democratie meer, zelfs geen meritocratie.

Daar had ik het gisteren nog over, onze zo geroemde meritocratie die helemaal dus niet werkt.

Een partij als de VVD, die de meritocratie hoog in het vaandel zou moeten hebben, zou beter moeten weten.

Kijk maar eens naar hoe het nu gaat met het systeem van het benoemen van burgemeesters, een voorbeeld van meritocratie.

Naast de meritocratie speelde ook vrijheid van meningsuiting en vooral vrijheid van denken een belangrijke rol in onze ontwikkeling.

We leven in een meritocratie waarin de drs.en neerkijken op het klootjesvolk maar zelf zelden iets verder komen dan vergaderen en dikke rapporten genereren.

En dat is wat mij betreft terecht, want de ontwikkeling naar een meritocratie is een wereldwijde ontwikkeling, die je net zo goed in Nederland ziet als in de VS, en die ook voor dezelfde type problemen zorgt.

Enkel 1 volk en 1 cultuur in een vrije welvarend meritocratie.

Het probleem van de meritocratie als systeem van winnaars en verliezers is naast het opwekken van ressentiment bij de verliezers op basis van gevoelens van minderwaardigheid ook gelegen in de hoogmoed die de winnaars ten toon spreiden.

Men ontdekte een oudere, voornamelijk witte, laagopgeleide middenklasse, die niet meekomt in de neoliberale meritocratie, die zich niet gezien voelt en gedenigreerd („”) door een welvarende, kosmopolitische elite.