Mesolithicum

In het Europapark wordt vanaf maandag onderzoek gedaan naar sporen van menselijk leven in de tijd van jagers en verzamelaars, het mesolithicum (middensteentijd).

Het Europese mesolithicum eindigde niet overal tegelijkertijd.

Sommige archeologen zien het mesolithicum dan ook slechts als een voortzetting van het paleolithicum.

Waren we maar gezellig in het Mesolithicum of zo gebleven!

De ontdekking levert belangrijke aanwijzingen op over de bewoning van dit uitgestrekte verdronken landschap in de midden-steentijd (het Mesolithicum) en de effecten van klimaatverandering op vroegere samenlevingen.

Deze ouderdomsbepalingen vallen beide in het mesolithicum en zijn dus aanzienlijk vroeger dan de door Musch voorgestelde brons- of ijzertijd.

Volgens de C-14 datering zou het dan uit het laat-mesolithicum moeten stammen.

We mogen er van uit gaan dat deze dekzandrug in de periode van het mesolithicum vele tientallen, maar misschien wel bijna honderd keren een plek is geweest waar de jagers-verzamelaars zijn geweest.

Enige voorwerpen uit het Mesolithicum werden gevonden te Vaarle en op de Refelingse Heide.

In de jaren 1953-�62 worden tal van bedreigde vindplaatsen uit het jong-Palaeolithicum en het mesolithicum onderzocht door P. Houtsma in nauwe samenwerking met het toenmalige Biologisch-Archaeologisch Instituut (B.

Van der Kuijl schat dat de vondst uit het Mesolithicum stamt, de middensteentijd, ergens tussen de 8000 en 6000 voor Christus.

Ook de boot van Pesse is een product van het mesolithicum.

In de Groninger Veenkoloniën zijn relatief veel sporen van het Mesolithicum en het Laat-Paleolithicum (=Federmesse) gevonden.

Omdat abri's relatieve beschutting boden waren zij vooral tijdens het paleolithicum en het mesolithicum aantrekkelijke vestigingsplaatsen.

Microlithen zijn kenmerkend voor het Mesolithicum.

Daartussenin geldt vooral voor noordelijk Europa een 'tussensteentijd' ( Mesolithicum ).

De aanwezigheid van paalgaten wijst erop dat de cultuur in ieder geval semi- sedentair was en dat de streek continu bewoond was vanaf het midden van het mesolithicum tot in het neolithicum als de Swifterbantcultuur opgaat in de trechterbekercultuur.

Geschiedenis Archeologische vondsten hebben aangetoond dat er bewoning was tussen het 12e en 6e millennium v.Chr. ( Mesolithicum ).

Hoewel het gebied waar het tegenwoordige Esdonk ligt al in de Late Steentijd was bewoond, en ook voorwerpen uit het Mesolithicum en het Neolithicum werden gevonden, is de naam Esdonk van veel jongere datum.

Nabij de tombe, vlak naast de A867, zijn er in 2006 bewijzen gevonden voor het bestaan van een nederzetting uit het neolithicum of mesolithicum op die plaats.