Metaalion in een zin

Deze tweede laag is niet meer aan het metaalion gebonden, maar de negatieve kant van de watermoleculen "plakt" wel aan het ingepakte, positieve metaalion.

Als het oxidatiegetal groter wordt van een metaalion, neemt de waarde van Δ ook toe.

Daarbij binden 2 cyclopentadienylionen aan één metaalion.

De buitenkant van het metaalion gaat daardoor op water lijken.

De liganden binden aan het centrale metaalion via de donatie van een vrij elektronenpaar.

Dit beschrijft hoeveel koolstofmonoxideliganden rechtstreeks op een centraal metaalion zijn gebonden.

Hierbij neemt het metaalion de rol van het lewiszuur over en de liganden die van de lewisbase.

Zodoende treedt ook een π-acceptorinteractie op, waarbij de elektronen van het metaalion als het ware terug worden gedoneerd naar dit lege moleculaire orbitaal van koolstofmonoxide.

De oorzaak hiervan ligt in de relatieve grootte van de liganden en de positieve lading op het metaalion.

Hierbij ontstaat een vierkant vlak, waarbij het metaalion zich in het centrum van het vlak bevindt.

In de octaëdrische omringing wordt de t 2g set lager in energie dan in het vrije metaalion.

Wanneer koolstofmonoxide zowel via koolstof als via zuurstof gecoördineerd is met het metaalion, dan wordt de hapticiteit 2. Daarnaast kan ook aangegeven worden dat 2 of meerdere metaalionen coördineren met slechts 1 koolstofmonoxideligand.

Ze kunnen combineren met de d xy -, d xz - en d yz -orbitalen op het metaal en elektronen afstaan naar de resulterende bindende orbitaal met π-symmetrie tussen het ligand en het metaalion.

De acceptor is meestal een proton of een metaalion.

De verschillende chelerende verbindingen (de organische moleculen zonder het metaalion) hebben verschillende affiniteit voor verschillende soorten metaalionen, die elkaar dus soms door concurrentie uit de gebonden plaats kunnen verdringen.

Dit berust op het coördinerend vermogen van het metaalion dat gevormd wordt.

Een gezamenlijke overeenkomst is dat ze allen meertandige liganden vormen, waarbij een metaalion zich met zes, soms vier, centra binden.

Hierdoor wordt de binding tussen het metaalion en koolstofmonoxide verzwakt en kan het afgesplitst worden.

Vaak vormt een atoom van het sporenelement een essentieel onderdeel van een bepaald enzym (bijvoorbeeld een metaalion dat gecoördineerd zit in het actieve centrum).