Meteorieten

Omdat sommige meteorieten worden geacht de schijfvormige zonnenevel waaruit het zonnestelsel ontstaan is te representeren, moet de ouderdom van zulke meteorieten dichtbij die van de Aarde liggen.

De classificatie van meteorieten laat zien dat er een groot aantal soorten meteorieten is.

Elke dag vallen er meteorieten op aarde.

Bij meteorieten die hier op aarde neervallen is dat niet zo.

Bovendien zijn meteorieten geologisch aangetast door het lange verblijf op aarde, door botsingen in de ruimte, door de reis door de atmosfeer en de inslag op onze planeet.

Dat is mogelijk te verklaren doordat ijzeren meteorieten veel beter dan hun stenen tegenhangers tegen de erosieprocessen op de rode planeet zijn opgewassen.

Dat mysterie werd geboren toen onderzoekers ontdekten dat meteorieten in ons zonnestelsel ervan getuigen dat de protoplanetaire schijf waaruit de aarde en de andere planeten in ons zonnestelsel geboren werden, gebombardeerd is met ultraviolette straling.

De gewaarschuwde politie rukte uit naar de slaapkamer in witte pakken en met geigertellers – onnodig, want meteorieten vormen alleen in beweging een gevaar.

De vraag is of meteorieten die bouwstenen naar de aarde brachten of dat ze hier ontstonden.

En op de plekken waar dat gebeurt, spelen vaak ook meteorologische processen die ervoor zorgen dat dat oude ijs sublimeert, waardoor de meteorieten echt ‘los’ aan het oppervlak komen te liggen.

En ten slotte heeft het continent er een handje van om grote aantallen meteorieten op bepaalde plaatsen als het ware op een presenteerblaadje aan te bieden (zie kader).

Geen wonder dat de recente vondsten naar meer smaken en onderzoekers niet kunnen wachten om – gewapend met de schatkaart – nog veel meer meteorieten op Antarctica te gaan vinden.

Omdat meteorieten ook radioactief kunnen zijn heeft de lokale brandweer voor de zekerheid nog een meting gedaan.

Wanneer meteorieten op Antarctica vallen, worden ze al snel bedekt door een laagje sneeuw dat – onder invloed van nieuwe sneeuwlagen – gecomprimeerd wordt en een nieuwe ijslaag vormt.

Waren het bijvoorbeeld weerballonnen, meteorieten of een ander vliegtuig.

Zo vermoeden wetenschappers dat tijdens de eerste miljard jaar in de geschiedenis van ons zonnestelsel de aarde werd bekogeld met neerstortende meteorieten.

Dankzij dit te koppelen aan een algoritme voor machine learning hebben de onderzoekers zones kunnen aanduiden waar met grote waarschijnlijkheid meteorieten zitten.

NASA heeft er altijd rekening mee gehouden dat de James Webb Space Telescope tijdens zijn levensduur te maken ging krijgen met ruimtestof, of micro meteorieten.

Want dit zou betekenen dat de onfortuinlijke dinosaurussen niet één, maar meerdere meteorieten om hun oren geslingerd kregen.

Want nadat in eerdere studies de nucleobasen guanine, adenine en uracil al in meteorieten werden teruggevonden, hebben wetenschappers nu in een buitenaardse ruimtesteen ook de nucleobasen cytosine en thymine teruggevonden.