Milosz in een zin

Zijn vader Vladislav de Lubicz-Milosz was telg van een oud Litouws adellijk geslacht, zijn moeder Marie Rosalie Rosenthal was van Pools-Joodse afkomst.

De meeste eerstejaars, zo blijkt uit enquêtes, kiezen voor de studie uit liefde voor de taal van literaire grootmachten als Olga Tokarczuk en Czeslaw Milosz, en niet zozeer met het oog op de beroepskeuze.

Aleksander Watt, Zbigniew Herbert, Czeslaw Milosz, Wislawa Szymborska (en die laatste is een grensgeval), allemaal dichters die in hun werk herinneren aan wat we te verliezen en al verloren hebben.

Misschien is Milosz wel mijn favoriete Pool.

Het is een mooie zomerse dag, ik zit te lezen in de gedichten van de Poolse dichter Czeslaw Milosz.

Ja, dat, en een Milosz-herlezende en vijfmaal weeks de Fit4Free kort en klein knallende sugar daddy van 32 die vijf keer zo veel verdient, omdat hij geen artistiek talent heeft.

Haar column verschijnt tweewekelijks en behandelt dit keer het boek van de Poolse denker Czeslaw Milosz.

In Polen ging veel aandacht uit naar Milosz’ sterfdatum, 14 augustus 2004.

Een van de grote schrijvers die in deze periode voor het eerst van zich lieten horen, is de dichter, essayist en latere Nobelprijswinnaar Czeslaw Milosz.

In een koude, gedistantieerde, epische stijl beschrijft Milosz de wederwaardigheden van tientallen vrijwel vergeten dichters en hun zoektocht naar het vormgeven van een eigen verbeeldingswereld.

Milosz keert op latere leeftijd terug naar het landgoed waar hij van zijn zevende tot zijn tiende jaar woonde.

In 2002 publiceerde De Groene Amsterdammer een prachtig essay van Milosz.

In mijn lezing is er geen wezenlijk onderscheid tussen wat Milosz in Een bekentenis beweert en de uitspraken over de profetische waarde van literatuur van Coetzee in Dagboek van een slecht jaar.

Josef Brodsky, vriend van Milosz en naam- en lotgenoot van Koudelka, beweerde ooit dat als er iets goed is aan ballingschap het is dat het je bescheidenheid leert.

Samen met hem noemen ze hooguit nog Wislawa Szymborska, ook een Nobelprijs maar toch niet een persoonlijkheid van Milosz, die als een Goethe de hele Poolse literatuur lijkt te belichamen.

Met landgenoten als winnaars in 1980 (Milosz) en 1996 (Szymborska) is het echter nooit zover gekomen.

Milosz scheerde graag langs het randje van de ketterij, om zijn inzichten te scherpen en kennis op te doen.