Minuskel

Voorbeeld van de insulaire cursief Insulaire cursief De insulaire cursief is een cursief minuskel schrift dat zich ook zeer vroeg ontwikkelde uit de Romeinse half-unciaal als Ierse minuskel.

De Beneventaanse minuskel werd ook wel, ten onrechte, Lombardisch genoemd.

De schrijfmeesters stelden ook regels op voor het indelen van schrijfwerk: de hoofdtitel werd uitgevoerd in Romeinse kapitalen, subtitels in rustica of unciaal en de tekstblokken in de minuskel.

In feite is onze kennis van de klassieke literatuur vooral te danken aan de handschriften gekopieerd in de Karolingische minuskel.

Op enkele details na is dit 'Corbie-schrift' een zeer duidelijke voorloper van de Karolingische minuskel.

De Karolingische minuskel, de letter van het standaard handschrift van elf eeuwen geleden, was van oneindig betere kwaliteit dan mijn 'schoonschrift'.

Het was in elk geval zo, dat hij de onder zijn bewind ontwikkelde Karolingische minuskel nooit onder de knie kreeg.

In de vervolgcursus wordt het Italic- en Minuskel-schrift behandeld en het verluchten van beginletters.

Beslissend is dat ze ook op een andere plek gevonden worden, meestal staan ze in Lucas 22. Ze worden echter bij de minuskel familie 13 en in sommige lectionaria aangetroffen in Matteüs 26:39.

Het was ook daar dat een blad met ontbrekende verzen werd toegevoegd, geschreven in Karolingische minuskel.

Hetzelfde geldt voor de in de paleografie gebruikelijke termen majuskel en minuskel voor grote en kleine letters, alsmede voor de typografische term onderkast voor kleine letter.

In tegenstelling met het Merovingisch schrift en het Visigotisch schrift werd het Beneventaans schrift niet vervangen door de Karolingische minuskel op het einde van de 8e eeuw, maar kende het zijn eigen ontwikkeling.

Karel gaf de Angelsaksische geleerde Alcuinus van York de leiding over de hofacademie en het scriptorium in Aken vanaf 782. Van daaruit werd het gebruik en de algemene verspreiding van de Karolingische minuskel gestart.

Minuskel 113; 11 of 12e eeuw *1c Minuskels: duizenden in doorlopend schrift geschreven handschriften van het Byzantijnse teksttype.

Als de monniken in de gotische minuskel schreven, werden letters zoals de b, o en p, die met hun rechterkant overlapten met de c, e, o en q aan elkaar geschreven, zodat ze juist overlapten.

De Visigotische tekst maakt het duidelijk dat het handschrift niet ontstond in Catatonie (niet in Girona dus) dat onder Frankische invloed stond en waar in die tijd de Karolingische minuskel al ingevoerd was.

De vorm van de drukletter baseerde men op de Karolingische minuskel, hoewel in Duitsland tot 1940 gewerkt werd met gotische drukletters.

Een van de grootste verdiensten van Karel en zijn hofacademie was de verspreiding van de Karolingische minuskel.

Het bevat 214 folia en is geschreven in een Karolingische minuskel in één kolom van 22 lijnen.

Het is een minuskel schrift en bestaat dus uitsluitend uit 'kleine letters' of ' onderkast letters'.