Modigliani

De dochter van Modigliani en Hébuterne, Giovanna (eigenlijk Jeanne, 1918–1984), werd door Modigliani's zus Margherita in Florence geadopteerd.

Jeanne Modigliani verzet zich met klem tegen de legende die ontstond gebaseerd op de memoires van André Utter, die verhaald dat hij zijn talent te danken had aan zijn alcohol- en hasjgebruik Jeanne Modigliani, 1958, pp. 40-41.

Ze poseerde niet alleen voor Modigliani, maar ook voor Chaïm Soutine en uiteraard Foujita, die beiden tot Modigliani's vriendenkring behoorden.

Is het de schilderijen van Modigliani.

Het plafond is met spiegeltjes belegd, aan de wanden hangen gouden lampen en schilderijen van kunstenaars als Amadeo Modigliani.

Kunsthistorisch zijn deze van groot belang, ook omdat kunstenaars als Picasso en Modigliani inspiratie ontleenden uit deze maskers.

Schilders als Picasso en Marc Chagall dineerden er; Modigliani bood zijn diensten als portretschilder aan in ruil voor een maaltijd.

De dividendtheorie van Nobelprijswinnaars Franco Modigliani en Merton Miller stelt dat de waarde van een aandeel los staat van de vermogensstructuur van de onderneming.

Bij zijn vijftiende seizoen in 2000, werd het gezelschap Provinciaal laureaat met Modigliani in een regie van Martine Werbrouck.

Er is weinig werk uit deze periode bewaard gebleven, maar een van de werken een Vrouwenbuste uit de Dutilleul-collectie, illustreert de zoektocht van Modigliani.

Het levenscyclusmodel van Modigliani geeft de voorstelling van een algemene financiële levenscyclus.

Het menselijke lichaam vormt het centrale onderwerp van Modigliani’s oeuvre.

Het werk van Modigliani kende pas succes na zijn dood.

Historici opperden eerder reeds dat de oppervlakkige belangstelling die Modigliani voor de door Zborowski gehuurde modellen toonde misschien wel eens wederzijds kon zijn.

In de herfst van 1907 maakte Modigliani kennis met dokter Paul Alexandre die een huis gehuurd had aan de rue du Delta waar hij een atelier voor onbemiddelde artiesten vestigde.

In haar memoires schreef Anna dat Modigliani in die periode gek was op Egypte.

Manuel Ortiz de Zárate die hij later in Venetië ontmoette getuigde hier over dat Modigliani na zijn contact met het werk van Tino di Camaino, beeldhouwer wou worden, maar problemen had met de kosten van het materiaal.

Modigliani kan tot de École de Paris gerekend worden.

Modigliani krijgt succes en verkoopt zijn kunst aan Leopold Zborowski, een joodse kunsthandelaar.

Modigliani reisde in mei 1919 terug naar Parijs, zijn vrouw volgde hem in juni en het paar ging samenwonen in de Rue de la Grande Chaumière, maar van een huwelijk kwam niets meer in huis.