Mogolkeizer

De laatste Mogolkeizer, Bahadur Shah Zafar II (regeerde 1837 - 1857), was op de hoogte van deze Britse plannen.

De moskee werd gebouwd onder het patronaat van de zesde Mogolkeizer, Aurangzeb Alamgir.

De peshwa voelde zich zelfverzekerd genoeg om het idee te opperen de Mogolkeizer af te zetten en hem te vervangen door zijn zoon Vishwas Rao.

Ghaziuddin kon rekenen op steun van zowel de Mogolkeizer als de peshwa, die Salabat Jang niet langer vertrouwde.

Mirza Najaf Khan formeerde de overgebleven troepen rondom de Mogolkeizer.

Vanwege de militaire overmacht van de Mogols zag Mohammed Adil Shah zich genoodzaakt de Mogolkeizer als zijn meerdere te erkennen.

Ze reisde ook af naar India en Pakistan met als hoogtepunt het bezoek aan de Taj Mahal in Agra, die mogolkeizer Shah Jahan heeft laten bouwen tussen 1631 en 1648.

Deze dynastie kwam ten einde in 1687, toen het sultanaat Golconda door de Mogolkeizer Aurangzeb aan diens rijk werd toegevoegd.

Geschiedenis De moskee werd gebouwd onder het patronaat van de zesde Mogolkeizer, Aurangzeb Alamgir.

Hij werd daarbij gesteund door Shuja-ud-Daula en de Mogolkeizer, Shah Alam II.

Hoewel deze vorsten de Mogolkeizer in naam bleven erkennen als opperheer, kwam hun de facto onafhankelijkheid tot uiting in het stopzetten van betalen van belastingen en uitblijven van militaire steun aan de Mogols.

In 1573 riep de vizier Mogolkeizer Akbar te hulp in zijn machtsstrijd met de sultan.

Ook in de nadagen van het Mogolrijk bleven de lokale heersers munten slaan in de stijl en met de naam van de Mogolkeizer, onder hen ook de Britse East India Company.

Shuja-ud-Daula's mausoleum, dat de Gulab Bari genoemd wordt, in Faizabad De Britten kregen het recht belasting te heffen in Bengalen, maar erkenden in ruil de Mogolkeizer als opperheer.

Als vazal van de Mogolkeizer diende hij belasting af te staan, maar hij hoefde zelf geen mansabdar ("hoveling") te worden.

De afname van het gezag van de Mogolkeizer zorgde ook dat enkele vazallen een eigen dynastie stichtten.

De Impeys vertrokken naar India, waar hij in 1773 door Hastings benoemd werd tot president van de Sadr Diwani Adalat, rechtbanken die onder de jurisdictie van de Mogolkeizer vielen.

De nawab van Avadh werd tot een vazal gemaakt, die een Britse resident aan zijn hof moest dulden, en de Mogolkeizer zelf trad met de Britten in onderhandeling.

Het ambt werd in 1773 gecreëerd nadat de East India Company door de Mogolkeizer de divan (recht op belastingheffing) over Bengalen was verleend.

Het werd een serieuze bedreiging voor de Britten toen Indiase vorsten als de nawab van Awadh en de Mogolkeizer in Delhi, de zijde van de muiters kozen.