Monofysieten in een zin

De monofysieten kozen met hun Eutychiaans geïnspireerde christologie voor het benadrukken van de goddelijkheid van Jezus.

Deze waren ongescheiden (tegen de Nestorianen) en onvermengd (tegen de monofysieten).

Er zijn auteurs op het vakgebied geweest die stelden dat Pseudo-Dionysius behoorde tot de monofysieten die de geloofsbelijdenis van Chalcedon bleven verwerpen omdat zij het idee van de twee naturen van Christus niet wensten te accepteren.

Men weigerde daar de betreffende teksten als ketters te beschouwen en men zag in de keizerlijke actie een verkapte poging om de monofysieten te bevoordelen.

In de oostelijke provincies blijven daarnaast de monofysieten actief en veroorzaken opstanden die bloedig onderdrukt worden.

Als antwoord daarop besloot hij om monofysieten met harde hand zich naar zijn inzichten te plooien.

Na het Concilie van Chalcedon werden de niet-Chalcedoniërs daarom onder Justinus I en Justinianus I vervolgd en werden zij spottend uitgemaakt voor monofysieten.

Paus Felix II (III) verzette zich tegen de monofysieten en hun sympathisanten.

Vanaf 565 werden de Egyptische monofysieten echter vanuit Constantinopel continu vervolgd, en ze keken uit naar een buitenlandse macht die hen hiervan zou verlossen.

Zij werden gedwongen om de heilige communie van Acacius te ontvangen als onderdeel van een liturgie waarin zij hoorden dat Peter Mongus en andere Monofysieten in de diptieken genoemd werden.

Zo kon men spreken over één energie, één wil zonder de enkelvoudige natuur (van de monofysieten) te moeten erkennen.

In 451 met het Vierde Oecumenische Concilie splitste het christendom zich opnieuw, nu in monofysieten en duofysitieten.

Omstreeks het jaar 520 werden de miafysieten (aangezien voor monofysieten) onder keizer Justinus vervolgd.

Veel mensen in de provincies hadden een andere religie dan de staatsreligie – er woonden bijvoorbeeld veel onderdrukte monofysieten – wat voor grote onrust zorgde.