Morenes

Morenes kunnen enorm in formaat variëren; zo zijn sommige morenecomplexen in Noord-Amerika tientallen meters hoog en kilometers lang, maar kleinere types zoals De Geer -morenes zijn slechts een paar meter hoog en meestal enkele tientallen meters lang.

De onderzoekers verzamelden materiaal uit die morenes en dateerde het.

De plant groeit op stenige weiden, op rotsige plaatsen, morenes op kalkarme bodem tussen de 1800 en 3500 meter hoogte.

Op deze plaatsen werden lagere morenes gevormd.

De ablatiezone van de gletsjer ligt vol morenes en supraglaciale meren, als gevolg van het versneld afsmelten van de gletsjer.

Het grootste deel van de ijscomplexen bereiken de zee niet, maar eindigen ofwel in morenes in de valleien of aan de randen van de kustvlaktes.

Veel van deze sedimenten konden dankzij hun geringe interne cohesie in het Saalien door gletsjers worden verwerkt tot grote vooruit geschoven morenes, die stuwwallen genoemd worden.

Door bestudering van morenes en zwerfkeien ontdekte hij dat veel Alpendalen vol lagen met sporen van gletsjers, die lang geleden grotendeels gesmolten moesten zijn, en waarvan de huidige gletsjers in de Alpen slechts kleine restanten zijn.

Gletsjers voeren vaak grote hoeveelheden klastisch materiaal mee, die in de vorm van morenes en zwerfkeien worden achtergelaten.

Morenes uit de Kleine IJstijd worden in de Sierra Nevada 'Matthes-afzettingen' genoemd.

Op plekken die tegenwoordig ijsvrij zijn, liggen morenes uit deze periode.

Oudere zuidelijkere puinwaaiers worden beschouwd als morenes of lavavelden.

Zo worden onder andere de zogenaamde De Geer-morenes verondersteld te zijn gevormd.