Morfeem

De betekenis van de verschillende allomorfen van een morfeem is dezelfde, maar de vorm ervan varieert, meestal afhankelijk van de fonologische omgeving waarin het morfeem voorkomt.

De woordenschat is samengesteld aan de hand van de voorwaarden waaraan een morfeem moet voldoen.

Deze talen kennen enige mate van verbuiging en vervoeging, maar per morfeem wordt vrijwel nooit meer dan één betekenisaspect tegelijk uitgedrukt.

Gebonden morfemen komen alleen voor in combinatie met vrije morfemen: een afleiding bevat altijd ten minste één vrij morfeem.

Gebonden morfemen kunnen in een woord voorkomen voor of achter in een woord, maar ook tegelijk voor én achterin, of zelfs (in andere talen dan het Nederlands) binnen een ander morfeem.

Het morfeem `na legt extra nadruk op het woord.

Het morfeem -t geeft dus tegelijkertijd informatie over de categorie persoon als de categorie getal.

Eén morfeem is en klein stukje uit een woord dat op zichzelf een betekenis.

Dit kan zowel een gebonden morfeem zijn als een vrij woord (bijvoorbeeld een cliticum ).

Austroaziatische talen hebben een sterk ontwikkelde mogelijkheid om semantisch complexe begrippen uit te drukken in lexemen die uit slechts één morfeem bestaan.

Bovengenoemde gevallen van allomorfie vormen een voorbeeld van complementaire distributie; bij elke stam kan slechts een variant van het morfeem voorkomen.

Een nulmorfeem verschilt van een nulallomorf doordat het niet alterneert met een zichtbaar morfeem.

Om de tempus te veranderen, voegt men de morfeem "katta" (bijv.

Een woord bestaat uit minimaal één vrij morfeem en nul of meer gebonden morfemen.

Postuleert men in zo'n geval misschien best trXnken als werkwoord, met optionele invullingen van X? Dit werkwoord kan blijkbaar niet bestaan zonder een apart inwendig morfeem dat de tijd aangeeft, wat voor de analyse een probleem oplevert.