Morisot

Edouard Manet sprak bijvoorbeeld ongewild smalend over de begaafde zussen Morisot in 1868: “De zussen zijn charmant.

Het knappe van Morisot is echter dat ze via de keuze en uitwerking van het huiselijke thema tegelijkertijd een zekere rust in het werk weet te brengen.

Het vertederende ervan onderstreept tegelijkertijd de gemengde gevoelens bij de jonge moeder, wier gemoedstoestand Morisot tot uitdrukking wil brengen.

In Femme et enfant au balcon nodigt Morisot de kijker als het ware uit om de onschuldige blik van het jonge kind te volgen.

Morisot geeft een spontaan beeld van twee vrouwen die wachten tot de boot van de kant wordt geduwd.

Ook de belangrijkste attributen, de waaier van Morisot, de stropdas van Guillemet en de paraplu van Claus, wijzen alle een andere kant op.

Ze schreef haar vriendin Berthe Morisot, die op haar buiten verbleef, om onmiddellijk terug naar Parijs te komen om dit evenement zeker niet te missen.

We gaan terug langs de parkingplaats en lopen wellicht op de plaats waar ooit stokrozen bloeiden en Berthe Morisot een van haar intiemste werken penseelde.

Morisot stelde absolute eisen aan zichzelf, 'geen criticus heeft haar strenger berispt dan zijzelf, geen doek waarmee ze bezig was werd gespaard'.

Maar ook als hij Jonge vrouw in tuin van Berthe Morisot liet zien.

De werken van Monet, Renoir, Sisley, Morisot weerspiegelden de verstedelijkte, verburgerlijkte samenleving als een aards paradijs, waarin de stad mooi is en het dagje erop uit nog mooier.

Maar Morisot heeft altijd geweigerd 'als Manet te schilderen'.

Morisot gaf nooit op, wat de obstakels ook waren.

Morisot heeft zich voor dit schilderij ontegenzeggelijk laten inspireren door Manets Le Balcon (1868-1869), waarvoor ze zelf poseerde.

Morisot suggereert een vluchtige impressie en versterkt dit idee door kleine details, zoals het rijtuig met paarden dat op de achtergrond voorbij sjeest.

Stijl Morisot schilderde Jour d'été in de voor haar typerende impressionistische stijl.

Andere verdachten zijn de gravin van Horbury en haar meid, zeker nadat blijkt dat deze laatste de verloren dochter van Giselle is: Anne Morisot.

Beide vrouwen poseerden ook voor Édouard Manet en werden later die zomer door Morisot nogmaals geschilderd, opnieuw in het Bois de Boulogne, terwijl ze bloemen plukten.

Morisot maakte meerdere portretten van haar zus en ook op dit schilderij wordt ze geportretteerd, gekleed in het zwart vanwege het overlijden van haar en Berthes vader, samen met haar dochtertje Jeanne.

Ze intrigeert, waarbij Morisot haar wilde, borstelige stijl, kenmerkend voor haar latere periode, bewust inzet om de emotionele lading ervan te versterken.