Morreau in een zin

Morreau (1973), p. 22. De toren dateert waarschijnlijk uit de veertiende eeuw, maar werd in de loop der eeuwen diverse malen vernieuwd.

Morreau (1979), p. 136. Mogelijk zijn deze kazernes al aangegeven op een plattegrond in een reisbeschrijving van Philippe de Hurges Zie Philippe de Hurges op Franstalige Wikipedia.

Morreau (1979), p. 60. In de loop van de 16e eeuw werden ook de muurtorens aangepast door ze te verlagen en vol te storten met aarde, zodat er zwaar geschut kon worden opgesteld.

Morreau (1979), p. 8. Daarna werden de oude stadsgrachten gedempt en werden op veel plaatsen huizen gebouwd tegen de veldzijde van de muur.

Jane Morreau, financieel directeur van Brown-Forman, zegt te verwachten dat de rede uiteindelijk zal zegevieren.

Op donderdag 6 april is 's avonds in het Buitengoed Slavante door Max Wijnen en Miets Morreau een lezing met dia's gehouden over het voormalige klooster Slavante.

Mensen zoals Miets Morreau.

De oudste vermelding dateert uit 1386 (Morreau, p. 88).

De stadsmuur ten westen van de verdwenen Looierspoort staat al eeuwenlang bekend als het Klein Grachtje Cleen Gragtje, 1741 (Morreau, p. 16). ; die ten oosten van de poort als het Lang Grachtje.

Morreau, p. 123. De toren vormde de meest noordwestelijke punt van de Wycker stadswal en stond slechts 20 meter van de Maasoever.

Morreau, p. 123. Ten noorden van de Körverpoort lagen diverse poternes (poortjes), die in geval van oorlog eenvoudig dichtgemetseld konden worden.

Morreau, p. 154. Bestand:Maastricht, sloop vestingwerken, stadsmuur bij Brusselsepoort, kat Nassau.

Morreau, p. 20. Als secundaire stadspoort gaf de Batpoort vanaf de Houtmaas toegang tot de Maaskade, ter plaatse Koolbat genoemd, waar schepen konden aanleggen.

Morreau, p. 20. Door de aanleg van het Kanaal Luik-Maastricht in 1845-'50 verdween een deel van de stadsmuur langs de Maas, inclusief de Batpoort en de (tweede) Molenpoort.

Morreau, p. 21. Bestand:Zuidwestelijke Maasoever nabij rondeel De Vijf Koppen, OLV-wal en De Boompjes, detail kopie Maquette van Maastricht, collectie Centre Céramique.

Morreau, p. 262. Van de tweede middeleeuwse stadsmuur bleven delen behouden, hoewel de Sint-Pieterspoort al meteen na de opheffing van de vestingstatus in 1867 aan de slopershamer ten prooi viel.

Morreau, p. 28. Westelijk van de Preekherengang zette de muur zich voort in de tuin van het Wittevrouwenklooster in de richting van de Tweebergenpoort.

Morreau, p. 31. Tot die tijd vormde de (Oude) Lenculenpoort de belangrijkste zuidwestelijke toegang tot de stad.

Morreau, p. 56. Waarschijnlijk in de 17e eeuw werd hier, net als elders op strategische plaatsen achter de stadsmuur, een cavalier of kat aangelegd, een verhoogd platform met ruimte voor extra geschut.

Morreau, p. 69. Wellicht werd de stadsmuur ter plekke na dit beleg als hoekig bastion herbouwd, waarbij de Hackenkamer verdween.