Mossoorten

Hun voedsel bestaat hoofdzakelijk uit gras, maar ook nuttigen ze diverse mossoorten en ander groen.

In dit extreme milieu kunnen maar een klein aantal mossensoorten overleven, waarbij de meest typerende mossoorten het geveerd diknerfmos (Palustriella commutata) en tufmos (Eucladium verticilla-tum) zijn.

Op de knotwilgen groeien mossoorten, planten en paddenstoelen.

Boven de 5000 meter leven nog slechts enkele (korst)mossoorten en overheersen zand, gruis, stenen, rots, sneeuw en ijs.

Hiervoor werd meestal linnen of zaagsel gebruikt, incidenteel ook het slik van de Nijl of aromatisch geurende mossoorten.

De schrijver had proeven genomen met zaagsel en houtkrullen, verschillende mossoorten, populieren-, beuken- en wilgenhout, hop- en wingerdranken, brandnetels, lisdodden, stroo, boombladeren, ja zelfs met boerekool en met wespennesten!

Bijna alle mossoorten zijn homospoor (isospoor): de sporen hebben gelijke vorm en afmetingen.

In drogere delen vindt de bryoloog (moskundige) het groot duinsterretje en zeldzame mossoorten als de grote viltmuts en het oranje knolknikmos.

Bij tweehuizige mossoorten is er onderscheid tussen mannelijke en vrouwelijke sporen of protonemata, waarop alleen mannelijke, resp. vrouwelijk mosplanten groeien.